Hún hefur nokkrum sinnum staðið and­spænis dauð­anum, glímt við sjúk­dóma sem barn og full­orðin kona, skilið við eig­in­mann sinn til 27 ára og fundið stóru ást­ina en svo misst í erf­iðum og  sorg­legum veik­indum. Allt segir hún þetta vera dýr­mæta reynslu sem hjálpi henni í starfi sínu sem mið­ill og heil­ari, hún skilji fólk betur, þökk sé henni. Sorgir og sigrar, ástir og dauði hafa litað líf Guðrúnar Krist­ínar Ívars­dóttur.

Stóra ástin í lífi Guðrúnar er unnust­inn eins og hún kallar hann en vill ekki nafn­greina hann. „Ég og unnusti minn höfðum verið að hitt­ast á ung­lings­ár­unum en svo slitn­aði upp úr því en örlögin leiddu okkur saman aftur og við urðum ást­fangin. Ég var þá enn í hjóna­bandi en rauf ekki hjú­skap­ar­heit mín. Ég fann það svo sterkt í hjarta mínu að þetta var mað­ur­inn sem ég elskaði og vildi vera með. Unnusti minn var róm­an­tískasti maður sem ég hef kynnst, mjög heið­ar­legur og hjálp­samur, stundum kannski um of. Hjarta hans og sál var svo fal­leg og ég elska minn­ing­una um það. Hann kenndi mér svo margt.

Það líður ekki sá dagur og ég hugsi ekki til hans eða tali við hann. Við vorum á ferða­lagi þegar hann varð skyndi­lega veikur og lést nokkrum dögum síðar en þá vorum við komin til Spánar. Þetta reyndi mjög á mig því ég fékk lítið að vera hjá honum og hlúa að honum. Við tók mjög erf­iður tími. Ég var dofin af sorg og þótt allt færi í gegnum útfar­ar­stofu var þetta samt mjög erfitt. Sonur minn gat sem betur komið út til mín og hjálpað mér með papp­íra og annað en þetta var hræði­lega erf­iður tími. Ástin mín var dáin, mín ein­asta eina.“

Lestu áhrifa­ríkt og skemmti­legt við­tal við Guðrúnu Kristínu í heild sinni í Vikunni sem fæst á næsta sölu­stað eða í áskrift.