„Ég hef alltaf haft rosa­legan áhuga á afbrotum, af hverju fólk fremur glæpi og þeim sam­fé­lags­legu þáttum sem hafa áhrif á þau áhrifa á ein­stak­linga að það skap­ast geta til að fremja afbrot. Mér þykir gríð­ar­lega áhuga­vert af hverju sumir fremja afbrot en ekki aðrir og hvaða hlut­verki upp­eldi þjónar á móti umhverfi,“ segir Eva Björg Ægis­dóttir, rit­höf­undur.

Íslenskir glæpa­sagna­rit­höf­undar hafa vakið mikla athygli um allan heim und­an­farin ár og þekkja allir nöfn á borð við Arnald og Yrsu. Og núna er Eva Björg að skapa sér nafn á alþjóða­vísu.

Heilluð af smábæjarlífi

Eva Björg hlaut verð­laun Samtak breskra glæpa­sagna­höf­unda í ár fyrir frumraun árs­ins, bók sína, Marrið í stig­anum. „Þegar maður er þess þenkj­andi að maður ætli að skrifa bók fer maður að leita meira í umhverfi sínum og ég fer ég strax að skrifa um bæinn minn, Akranes, bæinn sem ég þekki best, enda hefur smá­bæj­ar­líf hefur alltaf heillað mig svo­lítið. Hver maður er í smábæ, hvað skiptir mann máli og hversu langt maður til­bú­inn að ganga til að vernda sitt orð­spor innan bæj­ar­ins, vit­andi að þú átt ekki aft­ur­kvæmt ef eitt­hvað ger­ist sem eyði­leggur það.“

Hún segir Vitann á Akranesi hafa verið inn­blást­ur­inn. „Gamli vit­inn er fal­legur staður, ég fór þangað oft sem barn og maður man­aði sig í að fara upp stig­ann. Þetta er dul­ar­fullur og heill­andi staður sem mér fannst full­kom­inn til þess að þar myndi skola upp líki”.

Á margar útfylltar bækur

Eva Björg er fædd og upp­alin Skagamær sem býr núna ásamt manni sínum og þremur börnum í Vesturbæ Reykja­víkur og við­ur­kennir fús­lega að það geti verið erfitt fyrir Skaga­menn að eiga börn í erkó­vina­fé­lag­inu KR.

„Sjálf var ég í fim­leikum sem krakki, aðal­lega út af félags­skapnum en aldrei sér­stak­lega góð. Ég var aðal­lega bóka­ormur, byrj­aði að lesa fimm ára og fasta­gestur á bóka­safn­inu alla mína æsku. Ég var með ríkt ímynd­un­ar­afl og samdi sögur þegar ég labba heim úr skól­anum. Sumar skrif­aði ég niður og ég á margar útfylltar dag­bækur af þessum sögum“.

Eva Björg tók þátt í smá­sagna­keppni í ung­linga­deild og seg­ist hafa fundið fyrir inn­blæstri þegar hún sett­ist niður og skrif­aði sög­una sem síðar vann keppn­ina. „Það var var alltaf í mér að ég myndi seinna skrifa bók“.

Samfélagið skapar glæpamenn

Evu Björg fannst hún þurfa að læra eitt­hvað til að verða rit­höf­undur og skráði sig í bók­mennta­fræði sem reynd­ist ekki henta henni svo hún nam þessi í stað félags­fræði og afbrota­fræði. „Ég held að sam­fé­lagið auki sinn þátt í að skapa glæpa­menn og finnst afar erfitt að gera svört eða hvít skil þegar ég skrifa því ég fæ alltaf svo mikla samúð með afbrota­mönn­unum, þetta er aldrei skýr lína, þetta er allt á gráu svæði“.

Hlut­irnir hafa gengið hratt fyrir sig hjá Evu Björg eftir að hún gaf út bók­ina. Hún vann Svar­fuglskeppn­ina, keppni glæpa­sagna, var til­nefnd til verð­launa á CrimeFest bóka­há­tíð­inni í hópi höf­unda fyrir sína fyrstu bók og er nýkomin frá Quais du polar glæpa­sagna­há­tíð­inni í Lyon í Frakk­landi, þar sem 60.000 gestir voru við­staddir. „Þetta er búið að vera óraun­veru­legt ferli, sér­stak­lega hversu vel hefur gengið. Það var mjög sér­stakt að sjá hversu margir þekktu mann þarna úti og gaman að vita að því að útlend­ingar séu að lesa bæk­urnar mínar, þótt ég hugsi ekki mikið út í það“.

Aðspurð hvort hún orðin fræg og komin með aðdá­endur hlær Eva Björg og gerir lítið úr því. „Maður finnur aðeins fyrir þessu á sam­fé­lags­miðlum. En það er þægi­legt að vera þekktur fyrir eitt­hvað rólegt eins og bóka­skrif ef maður á að vera þekktur yfir­leitt“.

Elska að vera hrædd

Nýjsta bók Evu Bjargar er næstum til­búin og kemur út með haustinu.

„Ég er ættuð af Snæ­fells­nes­inu og fjöl­skyldan á bústað við Arn­ar­stapa. Mér hefur alltaf fund­ist þetta heill­andi og dul­magnað svæði þannig að bókin ger­ist á hót­eli þar. Þetta er svo sér­störk orka á Snæ­fells­nesi, ekki síst í kringum jökul­inn, og þetta er minn upp­á­halds­staður. Ég ólst upp við að fara í bústað­inn þar sem við sátum við olíu­lampa og sögðu drauga­sögur því það var ekk­ert raf­magn fyrstu árin.

Ég elskaði að vera hrædd sem krakki og elska það enn, horfi til dæmis mikið á hryll­ings­myndir og nýja bókin er meira í átt sál­fræði­trylli en lög­reglu­rann­sókn­ar­sögu, ég vona að það falli í kramið“, segir Eva Björg að lokum.