Bára Hall­dórs­dóttir varð þjóð­hetja í augum lang­flestra Íslend­inga þegar afhjúpaði við­bjóðs­lega og afar sær­andi umræðum þing­manna Mið­flokks­ins á Klaust­urs­bar fyrir nokkrum miss­erum síðan.

Þar varp­aði Bára ljósi á hvernig þing­menn Mið­flokks­ins ræddu sín á milli í nokkuð mik­illi áfeng­is­vímu um hrossa­kaup á emb­ætt­is­stöðum; töl­uðu með nið­ur­lægj­andi hætti um hinsegin fólk, konur og fatl­aða.

Sjálf er Bára er fatl­aður hinsegin aktí­visti, sem hefur ára­tugum saman barist fyrir bættum kjörum öryrkja; lang­veikra; hinsegin fólks og þeirra sem minna mega sín í íslensku sam­fé­lagi.

En nú er svo komið að bar­áttu- og sóma­konan og upp­ljóstr­ar­inn Bára ætlar að bjóða sig fram til alþingis, býður sig fram fyrir  Sós­í­alista­flokk­inn. Og kom­ist hún inn á þing er ekki ólík­legt að hún muni láta heyra vel í sér og afkasta miklu enda kraft­mikil kona sem vill allt gera fyrir þá sem minna megin sín á Íslandi, og af þeim er því miður nóg.

Bára segir að rétt­inda­bar­átta fatl­aðs fólks sé ekk­ert annað en sjálfs­vörn; ef það lætur ekki í sér heyra muni mis­kunn­ar­laust kerfið ræna því litla sem það eigi eftir frá þeim. Því er stjórn­mála­þátt­taka hennar sjálfs­vörn gegn kerfi sem fatlað fólk átti tak­mark­aða aðkomu að að skapa.

Það er sómi að Báru að öllu leyti.

Heimild: stundin.is