„Ákveðin tíma­mót urðu á fjöl­miðla­ferli okkar beggja í lið­inni viku þegar sett var af stað her­ferð til að reyna að þagga niður umfjöllun DV um Jakob Frímann Magn­ús­son, odd­vita Flokks fólks­ins.“

Svo hljóðar upp­haf nýbirtrar greinar DV, eftir Björn Þor­finns­son, rit­stjóra DV og Erlu Hlyns­dóttur, aðstoð­ar­rit­stjóra blaðs­ins. Greinin er merkt sem yfir­lýs­ing blaðs­ins og tit­ill­inn er: „Beittu barni til að stöðva frétt“.

Liprunarbréfið – utanríkisráðuneytið kannaði ekki sannleiksgildi tillögunnar

Umfjöllun DV um Jakob Frímann, sem vísað er í, snýst um mál þar sem hann er sagður hafa beitt utan­rík­is­ráðu­neytið blekk­ingum í mars á síð­asta ári, til þess að liðka fyrir því að barn kæm­ist inn í landið þar sem faðir þess er búsettur. Faðir barns­ins er, sam­kvæmt heim­ildum DV, vinur Jakobs Frímanns.

Jakob Frímann bað utan­rík­is­ráðu­neytið um að útbúa svo­kallað liprunar­bréf í fyrr­nefndum til­gangi, án vit­neskju eða aðkomu móður þess, en hún er for­sjárað­ili barns­ins.

Utan­rík­is­ráðu­neytið kann­aði ekki sann­leiks­gildi þess sem fram kom í til­lögu Jakobs Frímanns. Í henni kom meðal ann­ars fram að móð­irin væri sam­þykk beiðn­inni, málið væri barna­vernd­ar­mál og að Jakob sjálfur væri skyld­menni barns­ins, sem á ekki við rök að styðj­ast. Það tók ráðu­neytið aðeins nokkra klukku­tíma að afgreiða málið og gefa út form­legt, stimplað liprunar­bréf að for­skrift Jakobs Frímanns.

Jakob Frímann er fyrrum starfs­maður utan­rík­is­ráðu­neyt­is­ins, en hann starf­aði til að mynda sem sér­stakur menn­ing­ar­full­trúi í sendi­ráði Íslands í London.

Þegar móðir barns­ins komst að þessu leit­aði hún til lög­fræð­ings, sem sendi bréf á ráðu­neytið í mars­lok síð­asta árs og krafð­ist skýr­inga á mál­inu. Að sögn DV voru við­brögð ráðu­neyt­is­ins dræm í upp­hafi en eftir að hafa verið beitt þrýst­ingi greip ráðu­neytið til aðgerða og aft­ur­köll­uðu bréfið. Utan­rík­is­ráðu­neytið hefur síðan beðist afsök­unar á mál­inu og ítrekað þá afsök­un­ar­beiðni.

Tveggja sólarhringa áreitni

Eftir að hafa haft sam­band við Jakob Frímann vegna máls­ins segj­ast þau Björn Þor­finns­son og Erla Hlyns­dóttir hafa orðið fyrir áreitni, and­legu ofbeldi og hót­unum af hálfu fólks nátengdu Jakobi Frímanni, sem þau segja for­dæma­laust á löngum fjöl­miðla­ferli þeirra beggja.

„Í kjöl­farið hófst tveggja sól­ar­hringa áreitni í garð okkar beggja, Björns en þó aðal­lega Erlu, þar sem mark­miðið var að koma í veg fyrir að þessi frétt myndi nokkurn tím­ann birt­ast. Okkur voru gerðar upp ann­ar­legar hvatir, reynt að láta okkur fá sam­visku­bit yfir því að vera að eyði­leggja póli­tískan feril Jakobs og ekki síður þau mik­il­vægu mál­efni sem hann væri að berj­ast fyrir. Við vorum bein­línis beitt and­legu ofbeldi og okkur hótað því að birt­ing frétt­ar­innar myndi hafa afleið­ingar fyrir okkur per­sónu­lega,“ segir í yfir­lýs­ingu þeirra.

Þau segja æðstu stjórn­endur útgáfu­fyr­ir­tæk­is­ins einnig hafa verið beitta bæði blekk­ingum og þrýst­ingi til að koma í veg fyrir birt­ingu frétt­ar­innar.

„Alvar­leg­ast af öllu var sú fyr­ir­lit­lega aðferð að láta barnið, sem statt var erlendis hjá föður sínum og hefði aldrei þurft að vera upp­lýst um frétt­ina eða að málið tengd­ist því, var látið hringja ítrekað í Erlu auk þess sem bréf í nafni þess voru send á stjórn­endur fyr­ir­tæk­is­ins. Þar var okkur blaða­mönnum gefið að sök að ætla að velta okkur upp úr for­ræð­is­mál­inu og eyði­leggja líf barns­ins.“

Í kjöl­far alls þessa segj­ast þau Björn og Erla hafa fundið sig nauð­beygð til að til­kynna málið til Barna­vernd­ar­yf­ir­valda.

Elíta Íslands hættulegri blaðamennskunni en verstu glæpamennirnir

Björn og Erla segj­ast bæði í gegnum feril sinn hafa fjallað um það sem að flestra mati myndi flokk­ast undir hættu­leg­ustu glæpa­menn Íslands. Það sé þó elíta Íslands, hinir hátt settu og áhrifa­miklu í þjóð­fé­lag­inu, sem lík­leg­astir séu til að reyna að hafa áhrif á og koma í veg fyrir umfjöllun. „Þetta eru ríka fólkið, fína fólkið, fræga fólkið.“

Þau segj­ast hafa öll gögn í hendi og ef þau telji sig þurfa að verja sig frekar verði þau gögn birt.

„Við teljum að nú sé ekki lengur þörf heldur nauð­syn –  nauð­syn að íslenskir blaða­menn segi opin­ber­lega frá þeim þögg­un­ar­til­burðum, áreitni og ofbeldi sem þeir verða fyrir í starfi. Aðeins þannig getum við þró­ast áfram sem upp­lýst lýð­ræð­is­sam­fé­lag þar sem allir sitja við sama borð,“ segir að lokum í til­kynn­ing­unni.