„Ég er með dauða­hugs­anir á hverjum degi og langar bara að deyja,“ segir Einar Ágúst Víðisson tón­list­ar­maður í for­síðu­við­tali við nýút­komið Mannlíf. Einar Ágúst segir frá lífs­hlaupi sínu af ein­lægni og dregur ekk­ert undan.  Hann seg­ist hafa tek­ist á við þung­lyndi og kvíða frá því að hann var krakki. Ótta. Hræðslu. Óöryggi.

„Ég nenni þessu ekki. Ég er bara kom­inn með nóg. Ég er mjög brot­inn og er ekki á besta stað í líf­inu, en ég næ edrú­tímum og ég næ flugi og svo grípur kvíð­inn og þung­lyndið inn í sem og verkirnir og ég fer niður brekku. Svo endar það með því að ég fæ mér Baileys í kaffið eða reyki eina jónu og svo upp á vagn­inn aftur. Það er þessi leið­inda­hringur í lífi mínu sem ég er orð­inn svo þreyttur á,“ segir hann.

Hann er spurður hve lengi svona þung­lynd­is­tíma­bil standi yfir. „Vikur. Mánuði. Ár. Ég hef alveg tekið nokkur ár. Þetta er bara við­bjóður. Ég er ekk­ert á sér­stak­lega góðum stað í líf­inu and­lega og má við rosa­lega litlu.“

Er Einar Ágúst hættur að drekka?

„Nei, ég fell. Ég hef náð ein­hverjum tíma og svo kemur í bakið á mér kvíð­inn og þung­lyndið og svo er ég mik­ill verkja­sjúk­lingur og það er ofboðs­lega erfitt að díla við hluti eins og þung­lyndi, kvíða og alla sína bresti ef maður finnur til. Langvar­andi sárs­auki er ofboðs­lega erf­iður. Ég hef stúd­erað mikið þennan mann­lega breysk­leika. Einhver sak­aði mig um að vera nar­k­iss­isti en ég finn svo ofboðs­lega til með öðrum þannig að ég krossa ekki í það box. Ég hef verið að reyna að finna sjálfan mig. Bróðir minn er sál­fræð­ingur og hann sagði að ég væri með dass af öllu og það tals­vert. Ég hef spurt sjálfan mig hvort ég sé geð­veikur, sækópati, sið­blindur eða nar­k­iss­isti.“

Viðtalið í Mannlífi er að finna hér. Þeir sem vilja hlusta á Einar Ágúst í Mann­líf­inu með Reyni Trausta­syni finna þátt­inn hér.