Í við­tali Vikunnar var rætt við tón­list­ar­kon­una Grétu Karen Grét­ars­dóttur. Gréta ólst upp hjá ein­stæðri móður sem veitti henni ást­ríka æsku, en hafði sinn djöful að draga, alkó­hól­isma.

Barn­æskan var ekki alltaf auð­veld og Gréta seg­ist að mörgu leyti hafa verið umönn­un­ar­að­ili móður sinnar, á meðan því hefði auð­vitað átt að vera öfugt farið. Óttinn var gríð­ar­legur og kvíði fylgi­fiskur hans, hún ótt­að­ist að vera tekin frá móður sinni en samt þráði hún að ein­hver myndi grípa í taumana og koma henni til bjargar.

Það má segja að þetta hafi litað allt líf Grétu sem seg­ist hafa átt erfitt með að finna hver hún nákvæm­lega er en kannski hafi hún ekki séð skóg­inn fyrir trjánum. Það eru spenn­andi tímar fram undan hjá Grétu sem vinnur nú að plötu og samdi nýverið við umboðs­mann sem upp­götv­aði Lady Gaga.

„Ég held að ég sé mjög mis­skilin,“ segir Gréta, „kannski vegna þess hvernig ég kýs að tjá mig eða ekki tjá mig. Ókunnugt fólk dæmir mig kannski út frá því hvernig ég birt­ist á sam­fé­lags­miðlum og ég hef oft fengið að heyra það eftir því sem fólk kynn­ist mér, að ég sé allt öðru­vísi mann­eskja en sú sem það hélt að ég væri.

Ég hef alltaf sagt að maður eigi ekki að dæma bók­ina eftir káp­unni. Maður veit aldrei hvað fólk er búið að ganga í gegnum. Maður er kannski ekki alltaf að opna sig og leyfa öllum að heyra og vita allt um mann. Sam­fé­lags­miðlar segja ekki alla sög­una.“

Á þeim tíma sem Gréta var að alast upp voru umgengn­is­mál barna ekki í sömu skorðum og þau eru í dag. Gréta seg­ist því til að byrja með ekki hafa farið reglu­lega til föður síns.

„Ég man að ég var alltaf rosa­lega feimin þegar ég hringdi í hann og spurði eftir Grétari,“ segir hún og brosir að minn­ing­unni. „Hann var líka að verða frægur með Stjórn­inni á þessum tíma. Hann fór svo að vera með konu sem hann var með í sautján ár. Þá fórum við að hafa meira sam­band og ég kynnt­ist hálf­systk­inum mínum pabba megin.

Þegar ég fór að fara meira til pabba tóku hann og konan hans eftir því að það væri eitt­hvað ekki alveg eins og það ætti að vera og fóru að spyrja mig út í heim­il­is­lífið hjá mömmu. Ég sagði að allt væri í lagi, ég vildi auð­vitað ekki koma mömmu í vand­ræði, en þau sáu að það væri ekki allt í lagi og báðu mig um að láta sig vita ef mamma væri að drekka og þau gætu eitt­hvað gert.

Síðan missti mamma vinn­una í bank­anum og fór í með­ferð. Það þurfti nokkrar með­ferðir til áður en hún náði að verða edrú en það var svo merki­legt að ég varð alveg ofboðs­lega reið þegar það loks­ins gekk. Ég veit að það hljómar ótrú­lega, ég hefði átt að verða ofboðs­lega ham­ingju­söm. En ég var svo reið út í hana af því að hún sagði aldrei fyr­ir­gefðu,“ segir Gréta við blaða­mann Guðrún Óla Jóns­dóttur og gerir stutt hlé á máli sínu.

Gréta seg­ist stolt af því að hafa aldrei gef­ist upp, þótt hún við­ur­kenni að hafa vissu­lega oft bognað. Þegar henni hafi liðið sem verst hafi minn­ingin um móður sinn hvatt hana til að halda áfram.

„Auðvitað hefur þetta oft verið mjög erfitt og ég hef stundum verið nálægt því að gef­ast bara upp. En þá hefur komið upp sú hugsun hjá mér að líf mömmu væri þá bara til einskis. Allt sem hún gekk í gegnum væri fyrir bí og allur sárs­auk­inn sem hún upp­lifði, og ég upp­lifði, hefði þá verið til einskis. Mér finnst ég líka hafa lifað draum okkar beggja, mamma átti sér alltaf þann draum að verða óperu­söng­kona og búa erlendis en hafði ekki tök á að láta hann ræt­ast.“ Þannig ég ákvað að gera það fyrir okkur báðar.

Hægt er að lesa við­talið í heild sinni í Vikunni.

Heimild

Guðrún Óla Jóns­dóttir. Ég er bara sú sem ég er. Vikan.