Á meðan flestir kúra um þessar mundir uppi í sófa  við að horfa á Netflix-þætti á borð við Titans, The Witcher, Money Heist eða nýju Tiger King-þátta­röð­ina, vel ég mér allt öðru­vísi sjón­varps­efni til að kúra yfir. Ég er fastur yfir raun­veru­leika­þáttum um dragdrottn­ingar.

Ég og 11 ára dóttir mín duttum inn á RuPaul´s Drag Race fyrr á árinu og getum bara ekki hætt. Og skyldi engan undra. Þætt­irnir eru vissu­lega raun­veru­leika­þættir sem fylgja týpískri for­múlu þar sem þátt­tak­endur keppa um hylli dóm­ara og svo helt­ist einn og einn úr lest­inni, en þeir eru bara svo miklu meira en það.

Til að byrja með er þátt­ar­stjórn­and­inn RuPaul drep­fynd­inn en hann gerir ekki ein­ungis grín að sjálfum sér og þætt­inum heldur er hann orð­hepp­inn með ein­dæmum. Ótelj­andi frasar hafa fæðst í þátt­unum sem við feðginin notum óspart. Frasar á borð við „hall­elu!“, „All Tea, all shade“ „Miss Vaaaanjie… Miss Vaaaaaaanjie… Miss Vaaaaaaaanjie“ og svo lang­lokan „If You Can’t Love Yourself, How The Hell Are You Going To Love Somebody Else? Can I Get An Amen?“

En húmor­inn er ekki það eina sem gerir RuPaul´s Drag Race-þætt­ina svo góða því þeir eru mun dýpri en þeir virð­ast vera og lúmsk sam­fé­lags­á­deila kraumar rétt undir yfir­borð­inu. Fyrir utan það hversu góða inn­sýn þátt­ur­inn veitir manni í heim þessa skemmti­lega list­forms þá ger­ist það í hverri ein­ustu seríu, sem verða bráðum 14 tals­ins, að sam­kyn­hneigðir karl­menn, sem keppa um að verða næsta súper­stjarna drag­heims­ins, opna sig um erf­ið­leika sem litað hafa líf þeirra í „þjóð­fé­lagi sem hatar þá,“ svo ég vitni í Bubba Morthens. Ég veit að amer­ískir raun­veru­leika­þættir ganga að miklu leyti út á grát og gnístran tanna en þátt­tak­endur RuPaul gráta engum krókó­díl­stárum. Þar liggur raun­veru­leg sorg undir, alvöru áföll, útskúfun og bæl­ing á hvötum. Þetta eru ekki með­limir Kar­dashian-fjöl­skyld­unnar að snýta sér í 100 doll­ara seðla af því að könguló slapp inn í vill­una þeirra. Nei, þetta eru oft strákar sem hafa verið útskúf­aðir, stundum af fjöl­skyld­unni, oft af sam­fé­lag­inu en hafa fundið nýja fjöl­skyldu í drag­heim­inum.

RuPaul er stundum kall­aður Mama Ru af þátt­tak­endum því hann er vanur að taka utan um þá sem brotna saman og hjálpa þeim að kom­ast yfir van­líð­an­ina og býður þá oft vel­komna í fjöl­skyldu sína.

Þátt­ur­inn er til­val­inn fjöl­skyldu­þáttur þrátt fyrir að vera mjög tví­ræður (krakkar fatta það ekki og við full­orðnu hlæjum inni í okkur) því hvað er betra ef maður vill ala upp for­dóma­laus og sam­úð­ar­full börn en að horfa á þátt um hæðir og lægðir dragdrottn­inga? Fátt að mínu mati.

Dóttir mín, Valería Dögg, elskar þætt­ina meira en ég. Hún er það mik­ill aðdá­andi að víd­eó­kvöldin okkar um helgar hafa breyst í RuPaul-kvöld og hún ætlar að nefna kett­ling sem hún á von á að fá í höf­uðið á upp­á­halds­dragdrottn­ing­unni sinni, Alaska. Alaska heitir reyndar fullu nafni Alaska Thunderfuck en kett­ling­ur­inn mun bara heita Alaska (en með amer­ískum hreimi). Ef hann reynd­ist fress myndi hann hljóta nafnið Bob the Dragqueen eftir öðru eft­ir­læti hennar.

RuPaul Andre Charles

Sumir hafa kannski tekið eftir því að ég nota per­sónu­for­nafnið hans þegar ég tala um RuPaul en sjálfum er honum sama. „You can call me he. You can call me she. You can call me Regis and Kathie Lee; I don’t care!“

Til gam­ans má geta þess í lokin að sam­kvæmt þess­ari síðu er drag­nafnið mitt Mrs. Backroll Beaverhousen.