Við erum feimin við að bendla okkur sjálf og aðra við upp­ljómun. Svolítið eins og ein­hvers konar „Jantelov“ hindri okkur, skömmin hindrar okkur. Við erum með hug­myndir um upp­ljó­maða mann­eskju, hún gengur um jörð­ina í algjörri sátt við það sem er og nán­ast glóir.

Þessar hug­myndir eru réttar, upp­ljómuð mann­eskja er í sátt eða einna heldur nær sátt við hverja hindrun sem hún mætir á end­anum. Það geislar af henni karisma og fólk dregst að henni. Vit­und­ar­bylgjan í þessum ein­stak­lingum er þétt, vit­und­ar­bylgjan er stöðug tengsla­myndun milli þess hægra og vinstra og í því sam­hengi er talað um geisla­baug við full­komið „samadhi“ ástand. Hins vegar þýðir það ekki að við­kom­andi þurfi endi­lega að vera í þessu ástandi stöðugt, alls ekki. Við erum af holdi og blóði, með til­finn­ingar og til­finn­inga­við­brögð sem eru ýmist erfð eða áunnin. Það má óhætt segja að til­finn­inga­við­brögð okkar séu karmað okkar og með árvök­ulli og stöðugri sjálfs­skoðun horfum við inn á við og þar eru þessi við­brögð okkar skoðuð. Það getur engin annar gert það, við sjálf verðum að hafa hug­rekkið og taka allt með fyr­ir­vara því holdið lýgur en sálin heyrir aðeins sann­leika.

Smátt og smátt vöxum við og þroskumst, við þroskumst inn og við þroskumst út. Inn þrosk­inn er grunnur allrar mennsku og í raun má segja að skylda okkar sem mann­eskjur sé að þroskast á þennan hátt, allur félags­legur þroski er sprott­inn af and­legum þroska.

Upp­ljómuð mann­eskja fer ekki í langvar­andi stríð, hún tekur ekki afstöðu með þeim sem standa í stríði, upp­ljómuð mann­eskja elskar skil­yrð­is­laust, óháð meintri stöðu innan sam­fé­lags, upp­ljómuð mann­eskja starfar án strits og er iðin.

Vitund er eilífð­ar­eðlið, búdda­eðlið, heil­agur and­inn. Vitund er án upp­hafs og endis sem og upp­haf og endir alls og er það til­gangur manns­ins að skilja fæð­ingu og dauða sem aðeins hverf­ul­leika efnis. Efnið er einn lík­ami sem tekur á sig ótelj­andi myndir og vit­undin binst hjúpnum hvað eftir annað þar til þessum skiln­ingi hefur verið náð. Jörðin er okkur sem fjötrar og við berj­umst og meiðum hvert annað, því við neitum að horfast í augu við sann­leik­ann um okkar rauntil­gang. Við getum aðeins barist svo lengi því óum­flýj­an­lega munum við í gegnum þján­ingu læra að þekkja ljósið, það liggur í eðli sínu sam­kvæmt. Þegar því ástandi er náð er jörðin okkur ekki fang­elsi heldur para­dís, þá hættum við að traðka niður nátt­úr­una og meiða hvert annað. Við munum ná tengslum við hvert annað, því í raun erum við aðeins eitt, við munum til­heyra nátt­úru. Við höfum verið þar áður og munum vera þar aftur.

Hægt er að lesa allt blaðið hér.