„Það er í mjög fáum til­vikum sem ger­end­uraxla ábyrgð. Í þeim til­vikum sem ég man eftir í þess­ari MeToo-bylgju þá hefur það samt yfir­leitt verið klaufa­lega gert. Það hefur til dæmis ekki verið gert í sam­ráði við þolend­urna og það hefur ekki verið öxluð full áabyrgð,“ segir Gabríela Bryndís Ernu­dóttir, sál­fræð­ingur og for­maður bar­áttu­hóps­ins Líf án ofbeldis.

„Oft er þetta bara ákveðin PR-starf­semi; að þykj­ast hafa lært sína lexíu.“ Þá ger­ist það stundum að stuttu eftir að ásak­anir koma fram, stígur ofbeld­is­maður fram og segir frá sjálfs­vinnu og iðrun.

Þekking Gabríelu á mála­flokknum er afar víð­tæk og því ekki hjá því kom­ist að spyrja hvernig hún telji ofbeld­is­menn geta lært af gjörðum sínum og tekið ábyrgð.

„Þetta er svo­lítið eld­fim umræða, því auð-vitað viljum við að ger­endur fái tæki­færi til þess að bæta sig og lifa í þessu sam­fé­lagi, en þegar að þetta eru þekktir ger­endur, þá eru þeir nátt­úr­lega búnir að vera að nota frægð­ina til þess að brjóta gegn þolendum og eru í marg­faldri valda­stöðu. Ekki bara vegna kyns síns, heldur líka vegna frægðar sinnar, og það er ekki neinum fyrir bestu að þeir haldi áfram að vera í skemmt­ana- brans­anum eða í sviðs­ljós­inu.“

Það sé þung-bært fyrir þolendur að sjá ger­endur ítrekað í sjón­varpi, aug­lýs­ingum eða ann­ars staðar í sviðs­ljós­inu. Þegar kemur að afrek­s­í­þrótta- fólki, knatt­spyrnu­mönnum, segir hún það sama gilda.

„Já, það er auð­vitað líka það að þeir séu í sviðs­ljós­inu, en það er bara ákveðið for­dæmi að taka algjör­lega fyrir ofbeldi og að það hafi ein­hverjar afleið­ingar. Þú fáir ekk­ert að vera ein­hver fót­bolta­stjarna þegar þú ert búinn að brjóta á annarri mann­eskju sem situr uppi með skaða fyrir lífs­tíð,“ segir hún.

Lesa meira hér.