„Ég er dauð­hrædd. Ég er búin að vera hrædd síðan ég var á Bjargi.“

Þetta segir Sonja Ingva­dóttir, en hún er ein þeirra stúlkna sem vistaðar voru á stúlkna­heim­il­inu Bjargi á sjö­unda ára­tugnum. Hún var send á Bjarg árið 1965, þegar hún var rúm­lega 14 ára gömul, og var vistuð þar í tvö ár. Á Bjargi dvöldu 20 stúlkur á meðan heim­ilið var starf­rækt.

Sonja var ein þeirra sem fengu í gegn að heim­il­inu var lokað á sínum tíma, árið 1967, vegna ofbeldis og illrar með­ferðar sem hún segir þar hafa við­geng­ist, líkt og margar konur sem dvöldu þar hafa áður lýst. Hún kærði for­svars­menn Bjargs, en hafði ekk­ert upp úr því –  að lokum var ekki talin ástæða til opin­berrar máls­höfð­unar. Þær konur sem störf­uðu á heim­il­inu fóru úr landi og ekk­ert var aðhafst frekar í mál­inu. Bjarg var eitt þeirra vist­heim­ila sem ríkið greiddi síðar sann­girn­is­bætur vegna og þótti senni­legt að stúlk­urnar sem þar voru vistaðar hefðu þurft að þola ófor­svar­an­lega með­ferð þeirra sem þar stjórn­uðu og störf­uðu.

Séra Auður Eir Vil­hjálms­dóttir, sem síðar varð fyrsta konan á Íslandi til þess að taka prest­vígslu og varð hátt skrifuð í sam­fé­lag­inu, vann á heim­il­inu allan starfs­tíma þess, en hefur ávallt neitað þeim ásök­unum sem stúlk­urnar sem dvöldu þar hafa sett fram.

Fjallað var um Bjarg í fjöl­miðlum á sínum tíma eftir að upp komst um harð­ræðið þar, þegar heim­il­inu var lokað. Löngu síðar, þegar úttekt vist­heim­ila­nefndar kom til skjal­anna, gerði DV yfir­grips­mikla umfjöllun um Bjarg og önnur vist­heim­ili þar sem börn voru sögð hafa sætt illri með­ferð.

Sonja Ingva­dóttir segir sögu sína opin­ber­lega í fyrsta sinn í nýjasta tíma­riti Mannlífs.