Sverrir Þór Sverr­is­son. Sveppi. Í við­tali við Reyni Trausta­son segir hann frá því hvernig nafnið Sveppi kom til, hann talar um æsku­árin þegar hann vildi fífl­ast og vera fynd­inn, árin í FB þar sem hann var í vídeó- og skemmti­nefnd, tím­ann á græn­met­isla­gernum, upp­haf fer­ils­ins sem hann er þekktur fyrir, sem var að ganga hring­inn í kringum Ísland í tvo mán­uði, hann talar um hrekk­ina og áskor­an­irnar í sjón­varp­inu, svo sem þegar hann hljóp alls­ber niður Lauga­veg­inn, jákvætt áreitið og svo talar hann örlítið um fjöl­skyld­una. Hann talar líka um hvað sé fram undan og hvort hann vilji verða gam­al­menni á Spáni. Hér er brot úr við­tal­inu.

Gekk hringinn

Það var á þessum tíma, árið 2000, sem Sveppi fékk sím­tal frá Jóa og Simma um hvort hann væri ekki „snið­ugt ein­tak“ til að ganga hring­inn í kringum Ísland.

„Ég þurfti nú aðeins að hugsa það,“ segir Sveppi, en hann ákvað svo slá til.

„Þeir voru að vinna á útvarps­stöð sem hét Mono og voru með þátt þar, Simmi og Jói, sem hét Sjötíu og var frá sjö til tíu á morgn­ana. Morg­un­þáttur. Það var að koma sumar og þeir vildu gera eitt­hvað skemmti­legt um sum­arið. Og þá datt þeim í hug að fá ein­hvern rass­haus eins og mig til að labba hring­inn í kringum landið. Það var alltaf partí á hverjum stað. Ég lagði af stað 1. júní árið 2000 og kom til baka 3. ágúst. Ég var í tvo mán­uði og gekk að með­al­tali um 25 kíló­metra á dag.“

Félagi Sveppa var á bíl með tjald­vagn.

Var mik­ill pen­ingur í þessu?

„Þá fékk ég verk­taka­laun. Þetta var 200.000 kall á mán­uði.“

Jú, gangan hófst.

„Ég var í göngu­skóm en eftir fyrstu tíu dag­ana var ég hand­ó­nýtur. Það var allt í hakki. Menn sögðu „ertu búinn að æfa þig?“. Æfa mig? Ég er búinn að labba síðan ég var tveggja ára; var búinn að æfa mig hel­víti mikið. Búinn að labba í 20 ár. Ég hlýt að geta labbað hring­inn í kringum Ísland. En ég var stirður í hnés­bót­inni og með blöðrur á tánum. Þetta var dálítið bras fyrstu dag­ana. Svo vann ég mér í hag­inn, ein­hvern tím­ann. Ég vakn­aði kannski klukkan sex um morg­un­inn þann dag­inn, labb­aði bara mara­þon, 42 kíló­metra, og þá vann ég mér inn nán­ast bara frí­dag. Pabbi var búinn að skrifa nákvæm­lega hvað ég þurfti að labba á dag til þess að ná hringnum. Hann bjó til bók þar sem hann hafði skrifað „Reykja­vík – Hval­fjörður 25 kíló­metrar. Áhuga­verðir staðir til að skoða.“ Þá var hann með landa­fræði­bók. Hann gaf mér bók sem ég studdi mig við. Þetta var æðis­legt.“

Tveir mán­uðir.

„Þetta var langur tími. Ég var þarna með vini mínum og við vorum ekki að gera neitt annað en að labba. Beru­fjörð­ur­inn er „hell“. Þegar þú ert að koma inn í Beru­fjörð­inn austan megin þá sérðu yfir í Djúpavog, en þú átt eftir að labba hann allan út í enda og til baka. Svona firðir eru vesen. Mér finnst leið­in­legt að keyra þá, hvað þá labba.“

Sveppi svindl­aði. „Ég svindl­aði þegar ég var að koma inn á Akureyri. Þá fannst mér svo plebba­legt að labba í gegnum Akureyri. Við stopp­uðum rétt fyrir utan Þelamörk. Við keyrðum fram hjá Þelamörk, en þar var ég búinn með dag­inn og þar fórum við inn á hótel og svo byrj­aði ég dag­inn eftir hinum megin við brúna.“

Virkaði þetta í útvarp­inu og var stemm­ing í kringum ferða­lagið?

„Til að byrja með. Eftir Akureyri þá gleymd­ist ég svo­lítið í útvarp­inu. Þá voru þeir hættir að hringja í mig strák­arnir, Simmi og Jói. Gleymdu að hringja í labbik­arl­inn. Þannig að ég var ein­hvers staðar á Mývatni ráf­andi um; að labba og reyna að koma mér á Egils­staði. Tómt vesen. Það er dálítið langur spotti, fannst mér. En það var grillað á Egils­stöðum. Eitthvað húll­umhæ. Það átti að hringja í mig á hverjum degi, en svo er tak­markað hvað maður getur talað á hverjum degi, labbik­arl­inn. Þannig að ég gleymd­ist á ákveðnum köflum. Svo þegar ég kom í bæinn þá fór útvarps­stöðin á haus­inn, held ég. Þetta var það síð­asta sem þessi útvarps­stöð gerði – að láta mig labba í kringum landið.“

Hægt er að lesa við­talið í heild sinni hér.
Þá er einnig hægt að horfa á það hér fyrir neðan.