„Já. það var bátur á Vopna­firði. Hann var einn að róa honum, mað­ur­inn. Það er talið að hann hafi farið út með fær­inu. Svo varð held ég eng­inn var við það fyrr en um kvöldið. Þá fórum við að leita að honum. Ég fór með björg­un­ar­skip­inu með björg­un­ar­sveit­inni að leita að honum. Hann fannst svo í sjónum dag­inn eftir. Björg­un­ar­skip frá Nes­kaup­stað fann hann og við fórum svo með hann í land. Þetta sýnir manni að þetta er ekk­ert grín,“ segir Thorberg Ein­ars­son, stýri­maður á Vésteini GK, í við­tali við Frosta Logason í Sjó­ar­anum um það þegar maður fórst.

Thorberg var á sínum tíma barna­stjarna þegar hann söng með Rokkling­unum. Seinna lá leiðin á sjó­inn.

Rokkling­arnir voru lands­frægir,

Thorberg er spurður hvort hann sjálfur hafi lent í hættu. „Ég var fárán­lega sjó­hræddur,“ svarar hann. „Og þótt ég væri ekki í hættu þá hefur mér oft fund­ist það. Það var bara bilun hvað ég var alveg hroða­lega sjó­hræddur.“

Löngu eftir að þú byrj­aðir á sjó?

„Já, ég veit ekki hvað þetta var.“

Kók og Snickers

Thorberg seg­ist fyrst hafa farið á sjó með pabba sínum þegar hann var um sex ára gam­all. „Hann átti trillu í Grinda­vík. Þetta var ekk­ert fyrir mig. Ekki neitt. Mín sjó­mennska þegar ég var að prófa þetta sner­ist um að vera á hnjánum ælandi. Ég man að það var maður á öðrum bát sem kom siglandi til okkar og hann henti SodaStr­eam-flösku yfir svo ég myndi ekki drep­ast.“

Hvað var verið að rífa svona lít­inn krakka út?

„Spenna í mér.“

Þig lang­aði til að fara með.

„Já.“

Síðan liðu þó nokkuð mörg ár og 16 ára gam­all fór Thorberg á Skarfinn. „Ég fór nokkra túra eitt sum­arið og það held ég ég að hafi verið fyrsta laun­aða sjó­mennskan. Skarfinn var beitn­inga­véla­bátur sem Fiskanet í Grinda­vík átti,“ segir hann en mágur pabba hans var skip­stjóri. „Hann hélt líf­inu í mér þessa túra því þar breytt­ist þetta ekk­ert; ég man að einu sinni ældi ég í inn­sigl­ing­unni í Grinda­vík á leið­inni út. Ég held þeir hafi verið að taka beitu og setja í rekk­ana og þetta var bara ógeðs­legt. Í þeim túrum sem ég fór á Skarf­inum þá held ég að ég hafi bara drukkið kók og borðað Snickers allan tím­ann. Svo í rest­ina var ég far­inn að geta borðað.“

Á grásleppuvertíð

Planið var ekki að verða sjó­maður.

„Þetta heill­aði mig eig­in­lega ekki neitt. Vinir mínir voru allir farnir á sjó og ég öfund­aði þá alltaf,“ segir Thorberg. „Mér fannst þetta vera spenn­andi,“ segir hann en vin­irnir voru komnir á upp­sjáv­ar­skip, „en ég var brenndur á þessu; ég yrði bara ælandi. Mér fannst þetta erfitt.“

En svo fór hann á 200 tonna neta­bát þegar hann var tví­tugur. „Þá gjör­breytt­ist það. Þá varð ég ekk­ert sjó­veikur og upp úr því var þetta planið.“

Hann var á Sólfara. „Við vorum mikið í Ólafsvík. Við vorum ungir og ógeðs­lega gaman og fullt af gaurum sem ég þekkti. Það var djammað á kvöldin og svo var farið á sjó­inn um nótt­ina. Mér fannst það alveg geggjað.“

Fylgdu þessu alltaf mikil fyllirí þegar komið var í land?

„Já, það var annað slagið djammað,“ segir Thorberg og bætir við að hann hafi aldrei átt neinn pen­ing á þesum tíma. Það var eytt.

Hann fór seinna á dragnót.

Hvað gerðir þú um borð?

„Aðallega slæg­ing og að ganga frá afla. Og láta nót­ina fara og taka hana svo aftur um borð.“

Svo reri hann á tíma­bili með manni frá Vopna­firði. Heiðari. „Ég var með honum á línu í 10 ár. Á beitn­inga­vél. Ég tók mér alltaf pásur; ég fór á grá­sleppu á hverju ári – fór á grá­sleppu­ver­tíð með Hreini Björg­vins­syni á Vopa­firði. Ég held ég hafi farið 12 grá­slepu­ver­tíðir með honum.“

Vinirnir

Thorberg er núna stýri­maður á Vésteini GK.

„Ég er með 15 metra rétt­indi; mig minnir að þetta hafi verið þrjár helgar á Nes­kaup­stað á þeim tíma,“ segir hann um námið. „Þetta er held ég einn vetur í dag. Við bók­uðum her­bergi, drukkum nokkra bjóra yfir helg­arnar og mættum í tíma.“

Thorberg Ein­ars­son ásamt skips­fé­lögum sínum á Vésteini.

Þú ert einn af þeim sem hafa þurft að gyrða sig í brók og hætta að drekka.

„Já, ég partí­aði yfir mig. Ég eyddi miklu í vit­leysu. Það situr meira eftir að maður hætti að drekka,“ segir Thorberg sem hefur verið edrú í sjö ár.

Thorberg segir að und­ir­staðan í veið­unum á Vésteini GK sé þorskur. „Svo kemur ýsa og karfi; þegar maður er í dýp­inu þá kemur svo­lítið af karfa. Og svo kemur svo­lítið af löngu í Grinda­vík á vet­urna. Og keila.“

Fjöl­skyldu­mað­ur­inn Thorberg.

Lítill svefn fylgir því að vera á línu­bát. „Fyrir mína parta á þetta vel við mig. Skorpu­vinna. Taka á því í ein­hvern ákveð­inn tíma. Það er best og svo kem ég heim og þá er ég eins og auðnu­leys­ingi. Það er skiln­ingur á mínu heim­ili þegar ég kem heim eftir törn og er hugsað um mig eins og smá­barn.“

Það er oft fjör um borð í Vésteini og Thorberg talar um stemmn­ing­una.

„Það að vera með vinum sínum er held ég lyk­ill­inn að þessu. Þetta getur verið jafn­leið­in­legt og þetta er skemmti­legt. Að fara á sjó­inn með gaurum sem þú þekkir ekki neitt og það er einn í fílu; það gengur ekki. Þetta er svo þröngt og það rúmar ekki neitt svo­leiðis, enda reynum við að vera með fífla­læti eins og við getum.

Þetta er bara hlátur út í eitt.“

Mikið grín og mikið gaman.

„Stemmar­inn hjá okkur er alveg geggj­aður. Það skiptir ekki máli hvort þú sért búinn að sofa í einn klukku­tíma eða 12 tíma. Það eru alltaf fífla­læti. Þótt við séum að leggja af stað í fimm­tugs­ald­ur­inn flestir þá erum við bara 18 ára í hausnum. Ég ætla alla­vega að halda því áfram.“

Thorberg var barna­stjarna.

Þú ert rokklingur; Þessi lands­þekkta hljóm­sveit sem var sam­sett barna­sveit í gamla daga þegar við vorum litlir drengir. Þú varst þarna í stóru lyk­il­hlut­verki. Þess vegna ertu Tobbi rokklingur.

„Þetta verður lík­lega sett á leg­stein­inn hjá mér þegar þar að kemur.“

Þú nærð ekk­ert að má þetta af þér?

„Nei.“

Hvernig kom það til að þú varðst barna­stjarna og fórst að syngja inn á plötur?

„Sigurrós systir var að keppa í söngvakeppnum og vann ein­hverja keppni. Mamma og pabbi fóru með hana í ein­hverja prufu. Mig minnir að það hafi verið farið í kjall­ar­ann í Djass­ball­ett­skóla Báru og ég var við kubbaborð að leika við ein­hverja krakka. Í minn­ing­unni þá vissi ég ekk­ert hvað við vorum að gera þarna. En svo skrif­aði pabbi nafnið mitt á eitt­hvað blað og það var síðan kallað í mig inn. Mig minnir að ég hafi ekki einu sinni sungið heldur hafi ég sagt þeim brand­ara.“

Svo fór bolt­inn að rúlla og Thorberg varð með­limur í barna­hljóm­sveit­inni Rokkling­unum.

„Plöt­urnar voru teknar upp í Hljóð­rita í Hafn­ar­firði. Ég hafði ekki hug­mynd um hvað ég var að gera þarna. Ég vissi ábyggi­lega ekki hvað plata var. Ég mætti bara þarna og gerði það sem mér var sagt að gera. “

Plöt­urnar urðu þrjár.

„Þetta sprakk út. Ég var níu ára. Þetta var alveg fárán­legt.“

Fannstu fyrir því að þú værir frægur á Íslandi?

„Já. Ég hef oft hugsað út í þetta. Mér leið eins og í Truman-show. Mér fannst allt snú­ast í kringum mig. Mér fannst þetta alveg geggjað.“

Hann seg­ist að plöt­urnar hafi rokselst.

„Ég er með eina plat­ínu­lötu úti í bíl sem ég er að fara að hengja upp á vegg í vinn­unni.“

Hann minnir að þær hafi allar farið í plat­ínu.

Fékkstu þá fullt af pen­ingum fyrir þetta?

„Nei, ég man ekki eftir að hafa fengið eina krónu. Ég held að það sé alveg stað­reynd.“

Fékk ekk­ert ykkar pen­ing?

„Ég veit ekki til þess.

Hver fékk þá pen­ing­inn af söl­unni?

„Þeir sem stóðu að þessu ábyggi­lega.“

Viðtal Frosta Loga­sonar við Thorberg er að finna hér.