Bryn­hildur Karls­dóttir sýndi mikið hug­rekki í gær þegar hún steig fram og lýsti líðan sinni eftir að henni var nauðgað í Mennta­skól­anum við Hamra­hlíð, MH, fyrir 10 árum síðan. Þá mættu henni lok­aðar dyr hjá skóla­yf­ir­völdum og kvíða­köst, ótti og áfallastreita urðu til þess að Bryn­hildur flosn­aði upp úr námi.

Bryn­hildur segir sögu sína í pistli, sem hún ritar eftir að sjá sama uppi á ten­ingnum í MH þar sem allt logar inn­an­hús vegna meintra kyn­ferð­is­brota og afskipta­leysi skóla­yf­ir­valda.

Hér fyrir neðan má sjá pistil Bryn­hildar í heild sinni:

„Þegar ég var sautján ára nem­andi í MH var mér nauðgað af vini mínum og skóla­bróður. Þegar ég safn­aði loks­ins kjarki til að segja skóla­yf­ir­völdum frá því mættu mér lok­aðar dyr. Kvíða­köst, ótti og áfallastreita breyttu því ekki að ég hafði aldrei kært atvikið til lög­reglu og skóla­stjórn­endur gátu ekki boðið mér betur en að skipta um skóla. Drauma­skól­inn MH var í bak­sýn­is­spegl­inum og fljót­lega hætti ég að mæta í MK, þar sem ég þekkti engan, og flosn­aði upp úr námi.

Á svip­uðum tíma var besta vin­kona mín hún Elísabet í svip­uðu stríði. Hún kærði hrotta­lega nauðgun og studdi mál sitt með veiga­miklum sönn­unum. Samt þurfti hún að rekast á ofbeld­is­mann­inn á göngum skól­ans og sitja með honum í dönsku­tímum. Elísabet fékk hvergi rétt­læti, eng­inn pass­aði upp á hana og hún ein var látin axla ábyrgð á því ofbeldi sem hún varð fyrir, sautján ára gömul. Hún framdi sjálfs­morð árið 2019. 

Nú, meira en tíu árum síðar, tekur nem­andi í MH af skarið, tekur sér rauðan vara­lit í hönd og notar hann sem skrif­færi, skrifar skila­boð sín stórum stöfum á spegil í skól­anum. „Af hverju er ég að labba á sömu göngum og nauð­garar?“ Þetta veit ég vegna þess að ég á bæði systur og mág­konu í MH, þær lýsa hálf­gerðri bylt­ingu meðal nem­enda, hríf­andi mót­mæla­gjörn­ingi og áhrifa­mik­illi aðgerð. Þær lýsa nöfnum sem letruð eru á spegl­ana, eins og til að segja: „Passið ykkur á þessum“. Allt inni­ber þetta skýra kröfu nem­enda um rétt­læti. 

Það er síðan lýsandi að heyra um við­brögð skóla­stjórn­enda. Fyrstu við­brögð starfs­manna sem mæta á svæðið eru að afskrifa upp­á­tækið sem múgæs­ing eða „fjölda­hy­steríu“. Strax er hanskinn tek­inn upp fyrir strák­ana og ekk­ert mark tekið á þolendum, meira að segja spegl­arnir fengu meiri samúð en þær! Einn starfs­mað­ur­inn hróp­aði upp yfir sig að nú væri hrein­lega búið að taka þessa drengi „af lífi“. Svona gíf­ur­yrði eru reyk­sprengja enda kostar kyn­ferð­is­of­beldi vissu­lega manns­líf, það eru þolendur sem láta lífið, þolendur eins og Elísabet. 

Það mætti halda að stefna skól­ans sé vís­vin­tandi að klúðra við­kvæmum málum á kostnað þolenda, sama stefna og þegar ég var nem­andi, fram­fylgt af sama starfs­fólki.

Í skóla sem hefur það orð á sér að vera fram­sýnn og opinn sýn­ist mér ekk­ert hafa breyst, heilli Metoo bylt­ingu síðar. Ef við getum ekki kennt strák­unum okkar að hætta að nauðga þá verðum við að verja stelp­urnar okkar fyrir þeirri lít­ils­virð­ingu að skóla­yf­ir­völd taki ekki mark á þeim. Höfundur er móðir, lista­kona og fyrrum nem­andi í MH.“