„Eitt kvöldið voru klefa­dyrnar opn­aðar og þá kom hann inn. Það var ekk­ert óvenju­legt.,“ segir Erla Bolla­dóttir í nýju við­tali við Reyni Trausta­son. „Hann kom oft inn og sat á rúm­stokknum og var ýmist að yfir­heyra mig eða vera vinur minn. En þarna allt í einu er orðið hljótt og það er rifa á hurð­inni. Hann girti niður um sig og þá var hann búinn að setja á sig verju og allt klárt. Ég sat á rúm­inu með bakið upp við vegg­inn við höfða­gafl­inn. Ég byrj­aði að ýta mér nær veggnum en komst ekk­ert lengra. Hann dró mig niður og lagð­ist ofan á mig. Það var ekki mögu­leiki á að ég hefði látið heyr­ast eitt ein­asta hljóð í mér af því að ég ímynd­aði mér að ég gæti týnt líf­inu ef ég hefði gert það og sakað hann um þetta. Ég hefði aldrei þorað að gera það. Þannig að hann athafn­aði sig. Hann var kannski búinn að vera í 10-15 mín­útur inni í klef­anum og þá allt í einu reif hann sig upp og sagði mér að minn­ast ekki á þetta. Hann gyrti upp um sig og fór svo fram. Svo kom fanga­vörð­ur­inn og læsti,“ segir Erla.

Maðurinn sem hún talar um er lög­reglu­mað­ur­inn Sig­ur­björn Víðir Egg­erts­son og full­yrðir hún að hann hafi nauðgað sér í fanga­klef­anum þegar hún sat í gæslu­varð­haldi í tengslum við rann­sókn á Guð­mundar- og Geir­finns­mál­unum.

Erla segir að áður hafi hún beðið um að fá að tala við Örn Hösk­ulds­son, einn aðal­rann­sak­enda máls­ins, til að segja honum frá fanga­vörðum sem voru að áreita hana kyn­ferð­is­lega. Hún segir að hann hafi orðið illur og sagst ætla að tala við þá en að það hafi haft í för með sér að fanga­verð­irnir hafi orðið brjál­aðir út í sig. Í við­tal­inu segir Erla frá ung­lings­árin, fyrstu kynnin af eit­ur­lyfjum, Sævar Ciesielski sem hún á barn með, glæp­inn, gæslu­varð­halds­vist, ást­ina sem hún kynnt­ist í stein­inum, meinta nauðgun og krabba­meinið. Nálgast má við­talið í heild sinni í nýju helg­ar­blaði Mannlífs