Erla glímir við veik­indi.

„Ég greind­ist í des­em­ber í fyrra með brjóstakrabba­mein og fór í aðgerð og það heppn­að­ist mjög vel en í því ferli kom í ljós að ég væri með ann­ars konar krabba­mein í lunga. Ég hef verið í lyfja­gjöfum meiri­hluta þessa árs en læknar treysta sér ekki til þess að lækna þetta.,“ segir Erla Bolla­dóttir í helg­ar­við­tali Mannlífs. Aðspurð hvort hægt sé að halda krabba­mein­inu niðri segir hún það hafa verið hægt hingað til.

Erla Bolla­dóttir –

Mynd: Kazuma Takigawa

„Já, það er alla­vega það sem þeir eru að gera núna. Og það er ekk­ert vitað hvernig þetta getur hegðað sér en þetta er búið að hald­ast niðri hingað til.“

Hvernig er að fá svona dóm? Hvernig er að vakna upp við það að vera með svona alvar­legan sjúk­dóm?

„Það er svo und­ar­legt að þetta varð aldrei áfall. Ég veit að að hljómar skringi­lega en ég þekki áföll og þetta var ekki eitt af þeim. Þetta kom hægt og rólega ein­hvern veg­inn. Fyrst brjóstakrabba­meinið og þá var ég orðin veik og búið að bjarga mér þar þannig að ég var svo­lítið komin inn í þetta ferli og það var eins og ég vissi ein­hvers staðar að það væri eitt­hvað að. En þetta kom mér ekki í opna skjöldu eins og ég hefði haldið. Ég hef verið alveg róleg yfir þessu. Og ég geri mér grein fyrir því að við erum öll að stefna í sömu átt­ina út úr þessum heimi og ég er löngu til­búin að kveðja þennan heim eins og hann birt­ist mér. En ég á börn sem ég elska meira en ég get lýst og þau halda mér hér alveg og ég vil helst fá að vera langamma.“ Viðtalið við Erlu má lesa í heild sinni í nýju helg­ar­blaði Mannlífs.