Ég var mjög vina­margur í mennta­skóla. Var meira að segja nokkuð vin­sæll, þannig séð. Var tvisvar sinnum kos­inn sá fyndn­asti í skól­anum og óð í kven­fólki. Ok, þetta með kven­fólkið er lygi. Mennta­skóla­árin mín voru reyndar fleiri en flestra og því kynnt­ist ég senni­lega fleiri en góðu hófi gegnir. Mér fannst bara svo gaman í skól­anum að ég mátti ekki vera að því að útskrif­ast strax. En svo breytt­ist þetta smá saman eftir útskrift.

Flestir vina minna voru fluttir suður í frekara nám en ég hírð­ist áfram á Egils­stöðum eins og bjáni. En svo kom að því að ég flúði Héraðið og fór til Reykja­víkur. Þar eign­að­ist ég nokkra góða vini í háskól­anum og kynnt­ist barns­móður minni og svo voru nokkrir æsku­vinir mínir í borg­inni þannig að mér leidd­ist ekki, þvert á móti.

En svo tók lífið við. Smá saman kvarn­að­ist úr vina­hópnum. Ég er samt ekki að tala um vin­slit. Fólk flutti til útlanda, aftur heim í Hérað eða gleymdi sér í hjóna­böndum og barns­eignum. Geldust eins og ég hef oft kallað það. Ég náði þó að halda í tvo góða vini sem ég get dregið með mér í bíó og spilað borð­spil með.

En ég er líka nokkuð naskur í að verða mér út um vini á hinum ótrú­leg­ustu stöðum. Dóttir mín þolir ekki hvað ég tala oft við ókunn­uga en þannig hef ég alltaf verið, alveg frá því að ég var smá­polli á Eski­firði í denn. Og er varla að fara að breyt­ast í bráð.

Senni­lega er furðu­leg­asta vin­átta mín við hana Marian gömlu. Marian er ríf­lega sjö­tug kona frá Wales en hún hefur búið á Englandi í ára­tugi. Og hvernig kynnt­ist ég henni gæti ein­hver viljað spyrja. Nú auð­vitað í Skrafli á Facebook. Við lentum ein­hvern tíma á móti hvort öðru í Skrafl­leik á Facebook og byrj­uðum að spjalla. Svo urðu leik­irnir fleiri og spjallið lengra. Svo hætti ég að nenna að spila en vildi endi­lega spjalla áfram og nú sirka 8 árum síðar höfum við spjallað annað slagið á Messen­ger og í síma og hún hefur sent mér jóla­gjafir í nokkur skipti. Það var svo í sumar sem ég og dóttir mín hittum hana í fyrsta skipti er við feðginin kíktum á Billie Eilish tón­leika í London. Hún var jafn fyndin og skemmti­leg og hún hafði alltaf verið, skaut á mig lát­laust eins og góðum Breta sæmir, en alltaf í góðu.

Sem sagt, það sem ég vildi segja hér á síð­ustu blað­síðu blaðs­ins er að vin­áttan kemur í mörgum formum og finnst á furðu­leg­ustu stöðum, sé maður opinn fyrir því.

Hægt er að lesa nýjasta tíma­rit Mannlífs hér.