Hún hefur sigrað hverja danskeppn­ina af annarri í mörg ár og dansar nú í gegnum lífið með dans­fé­laga sínum og eig­in­manni. Hanna Rún Bazev Óla­dóttir talar um æsk­una, dans­inn, ein­eltið og kjafta­sög­urnar sem tengj­ast oft afbrýði­semi, ást­ina, tíma­bundu löm­un­ina í öðrum fæt­inum, gigt­ina og Rússland. Hér er brot úr við­tal­inu.

„Það breytti öllu að verða móðir.“

Og parið dans­aði saman á dans­gólf­inu og í líf­inu. Og það kvikn­aði nýtt líf. „Það breytti öllu að verða móðir. Þetta gefur líf­inu lit. Og ég elska að vera mamma.“ Sonurinn, Vladimir Óli, er átta ára og dóttirin, Kíra Sif, er tveggja og hálfs árs. „Við töl­uðum um að við vildum eign­ast barn en þá var ég nýorðin ólétt og við vissum það ekki. Við fórum á keppnir úti og mér leið rosa­lega illa og var flök­urt. Svo í vél­inni á leið­inni heim eftir eitt mótið dreymdi mig dökk­hærða konu sem sagði að við hefðum ekki bara verið tvö á gólf­inu heldur þrjú.
Þegar við síðan fengum stað­fest­ingu á að ég væri ólétt vorum við mjög spennt en áttum eftir að keppa á einu stór­móti enn, heims­meist­ara­móti, og ég keppti þar þegar ég var komin rúm­lega þrjá mán­uði á leið.“

Mænu­deyf­ingin sem Hanna Rún fékk í fæð­ingu dótt­ur­innar mis­heppn­að­ist en það þurfti að gera hana þrisvar. Stungið var í taug í fyrstu til­raun þannig að lær­vöðvinn í öðrum fæt­inum lam­að­ist. Hjónin voru búin að bóka sig á dans­sýn­ingar sem þau þurftu að aflýsa. „Ég var lömuð í fæt­inum í rúma fjóra mán­uði og þegar mátt­ur­inn fór að koma var eins og fót­ur­inn væri 100 kíló og þungt að hreyfa hann. Ég reyndi samt eins og ég gat að dansa um leið og ég fór að finna mátt þó svo ég væri dett­andi og næði ekki að draga fæt­urna saman. En bara það að mæta og reyna mitt besta var það sem ég þurfti að gera. Það gerði mig auð­vitað alveg brjál­aða að geta ekki gert einn snún­ing sem var eitt­hvað sem eg gat gert sjö ára en ég hugs­aði bara „þetta kemur“. Það var auð­vitað alveg hrika­legt að vakna á hverjum morgni í nokkra mán­uði og geta ekki lyft fæt­inum. En ég reyndi bara að hugsa jákvætt og sagði við sjálfa mig „ég get, ég skal, ég ætla“. Ég nýtti tím­ann í að teikna upp danskjóla og sá fyrir mér keppn­irnar sem ég æt – laði að keppa á. Ég varði líka tíma með börn­unum í róleg­heitum. Við vorum mikið að dúlla okkur í alls konar föndri því það er margt skemmti­legt hægt að gera þótt maður sé ekki endi­lega hlaup­andi um. Svo fór mátt­ur­inn í fæt­inum smátt og smátt að koma eftir langa bið og ég komst aftur út á keppn­is­gólfið eftir langar og strangar æfingar.“

Hanna Rún hefur fundið fyrir kvíða af og til í gegnum árin og segir að eftir að hún varð móðir hafi margt breyst og hafi hún fyrst í stað ekki viljað stíga upp í flug­vél þar sem hún var hrædd um að eitt­hvað kæmi fyrir. „Ég hafði aldrei verið flug­hrædd áður en ég hugs­aði með mér að ef ég ætl­aði að halda áfram að dansa yrði ég að fara í flug­vél. Ég man að ég hélt ég myndi kasta upp í fyrstu flug­ferð­inni eftir að ég eign­að­ist son minn. Ég var svo hrædd. Núna hefur maður ekki bara áhyggjur af sínu lífi. Ég er við­kvæm­ari eftir að ég varð móðir. Ég horfi til dæmis ekki á hryll­ings­myndir en það var eitt­hvað sem ég elskaði að gera. Ég þoli ekki að fara frá börn­unum mínum en það er eitt­hvað sem ég þarf að gera þegar við förum í keppnir erlendis. Þegar við förum út að keppa er þess vegna flogið út á föstu­degi, keppt á laug­ar­degi og flogið heim eldsnemma á sunnu­degi. Svo róar það mig að vita af þeim í öruggum höndum hjá mömmu og pabba alltaf þegar við förum út til að keppa. Stundum verður álagið vissu­lega mikið og maður veit stundum varla í hvorn fót­inn maður á að stíga en ég er samt orðin svo þjálfuð í þessu að ég finn alltaf ein­hvern veg­inn út úr hlut­unum. Ég er mjög dug­leg að tala við mömmu og pabba ef ég þarf að pústa eða fá ráð; þau hafa alltaf ein­hvern veg­inn svör við öllu.“

Viðtalið við Hönnu Rún má lesa í heild sinni í vef­út­gáfu nýjasta tíma­rits Mann­lífar, hér.