Ísdrottn­ingin, Ásdís Rán Gunn­ars­dóttir, hefur verið á milli tann­anna á Íslend­ingum síðan hún var korn­ung. Hún hefur marga fjör­una sopið síðan hún kom fyrst fram á sjón­ar­sviðið sem fyr­ir­sæta á ung­lings­aldri. Ásdís er nú komin til Íslands, eftir að hafa meira og minna búið erlendis í fjöl­mörg ár, aðal­lega í Búlgaríu. Í kjöl­far alls kyns ævin­týra, verk­efna og við­skipta flutti hún aftur heim í kjöl­far Covid-tíma­bils­ins og er sest hér að í bili. En þó að hún sé komin heim á klak­ann er aug­ljóst að Ásdís er ekki ákveðin í að setj­ast hér alfarið að.

Bryn­varðir bílar, límósínur, dem­antar og líf­verðir

Ásdís fór upp­haf­lega til Búlgaríu með fyrr­ver­andi manni sínum, knatt­spyrnu­mann­inum Garðari Gunn­laugs­syni. Hug­myndin var að lifa rólegu og þægi­legu lífi, þar sem hann fengi athygl­ina, en hún sæi um heim­ilið. En mjög fljótt kom í ljós að fram­vindan ætti eftir að verða önnur. „Þetta byrj­aði allt með því að Garðar fékk til­boð frá CSKA Sofia í Búlgaríu árið 2008. Þá vissum við í raun ekki mikið um landið, en höfðum í ein­hvern tíma verið að hugsa um að okkur lang­aði að flytja í hlýrra land og á end­anum ákváðum við að slá til. Hann skrif­aði undir samn­ing­inn og við ákváðum í kjöl­farið að flytja til Sofiu, höf­uð­borgar Búlgaríu. Maður fann mjög fljótt að knatt­spyrnu­menn­irnir eru algjörar stór­stjörnur þarna, sem olli því að fjöl­miðl­arnir fóru fljótt að skoða hver væri eig­in­kona Garðars. Þá gerð­ist það eig­in­lega á einni nóttu, að fjöl­miðlar fengu mik­inn áhuga á mér. Það var til svo mikið af myndum og greinum um mig, að þær fóru strax að velt­ast um í gulu press­unni og þá varð ekki aftur snúið. Ég hafði séð fyrir mér að ég yrði fót­bolta­eig­in­kona með börn og myndi lifa rólegu lífi í Búlgaríu, en það breytt­ist hratt,“ segir Ásdís bros­andi og heldur áfram: „Ég fékk strax mikla athygli og gat því fljótt búið til minn eigin feril. Ég fékk mjög fljótt vel borgað fyrir þau verk­efni sem ég tók að mér og þetta var eig­in­lega bara draumur í dós. Mér leið mjög fljótt eins og ég væri komin á minn heima­völl og kunni mjög vel við alla athygl­ina sem ég fékk og hvað ég fékk mörg tæki­færi.“ Ásdís neitar því samt ekki að sumt sem þyki eðli­legt í Austur-Evrópu væri litið öðrum augum á Íslandi og hinum Norð­ur­lönd­unum.

„Auðvitað er margt skrýtið og sér­stakt miðað við það sem við þekkjum, sér­stak­lega þegar kemur að þekktu og ríku fólki í Austur-Evrópu. Bryn­varðir bílar, límósínur, dem­antar og líf­verðir eru bara eðli­legur hlutur fyrir fólk sem á pen­inga í Búlgaríu og lífs­stíll­inn er oft og tíðum mjög ýktur. Sumir af þeim sem eiga mestu pen­ing­ana eru ekki í lög­legri starf­semi. Þegar við tölum um austur evr­ópskar mafíur þá erum við að tala um alvöru mafíur. Und­ir­heim­arnir í Búlgaríu eru ekki eins og und­ir­heimar Íslands og sumt er eins og það sé klippt út úr bíó­mynd. En þó að það hafi á köflum verið skraut­legt að vera innan um þessa hluti getur það líka verið mjög skemmti­legt.“

Ásdís segir að mjög margt hafi breyst á und­an­förnum árum í Búlgaríu og að höf­uð­borgin sé orðin mun vest­rænni en hún var. Það sé fjöldi við­burða um alla borg og frá­bærir veit­inga­staðir og kaffi­hús á hverju strái. Þó að hún hafi ferð­ast um allan heim og búið víða, kann hún hvergi betur við sig en í Sofiu. „Mér finnst Búlgaría stór­kost­legt land og ég elska Búlgaríu. Mér hefur alltaf liðið vel þarna og var með­tekin af sam­fé­lag­inu strax og hef alltaf upp­lifað almenna vel­vild frá fólki.“

„Ég vil trúa því að hún sé enn á lífi“

Það er aug­ljóst að Búlgaría er orðin stór hluti af Ásdísi og að hún sér fyrir sér að vera áfram með annan fót­inn þar. Eitt af því áhuga­verð­ara og erf­ið­ara sem Ásdís upp­lifði í Búlgaríu var þegar ein besta vin­kona hennar, Ruja Ignatova, hvarf spor­laust árið 2017, eftir að hafa tengst fjársvika­máli sem vakti heims­at­hygli. Ruja var, þegar hún hvarf, orðin millj­arða­mær­ingur í gegnum raf­mynt­ina OneCoin. Ásdís og Ruja voru í miklu sam­bandi allt þar til dag­inn sem sú síð­ar­nefnda hvarf spor­laust og ekki hefur spurst til hennar síðan. „Við höfðum verið vin­konur alveg frá árinu 2009 og þekkt­umst mjög vel. Hún fjár­festi í fyrsta fyr­ir­tæk­inu mínu í Búlgaríu og við urðum fljótt góðar vin­konur. Hún var alltaf vel stæð, en undir það síð­asta var hún orðin millj­arða­mær­ingur og líf hennar hafði breyst sam­kvæmt því. Ég var með henni síð­ustu tvo mán­uð­ina áður en hún hvarf og þá vildi hún ekki umgang­ast nema örfáa. Þá vorum við mest við Svarta­hafið, þar sem hún var með risa­stóra snekkju á fjórum hæðum. Þó að ég hafi auð­vitað ekki haft hug­mynd um hvað var í vændum, fann ég undir það síð­asta að hún var orðin mjög skrýtin og slæm í skap­inu. Ég hélt að hún væri bara orðin þung­lynd og buguð af álagi, af því að vera að stjórna þessu öllu alein. Hún var orðin mjög vör um sig og ótt­að­ist að fólk væri á eftir henni, en ég hélt að það væri bara af því að hún var orðin svo rosa­lega rík og í Austur- Evrópu eru miklu fleiri hættur fyrir ríkt fólk. En svo hvarf hún bara og ég hef ekk­ert heyrt frá henni síðan, né nokkur annar í kringum hana.“

Þetta brot er úr við­tali sem birt­ist áður í 17. tölu­blaði Mannlífs.