Guð­mundur Árni Stef­ans­son bæj­ar­full­trúi og vara­for­maður Sam­fylk­ing­ar­innar – Jafn­að­ar­flokks Íslands, spyr ein­fald­lega hvort rík­is­stjórnin sé stikk­frí í kjara­deil­unum:

„Hvernig er unnt að höggva á hnút­inn í kjara­deilu Eflingar og Samtaka atvinnu­lífs­ins? Það virð­ist langt til lands og harkan fær­ist í auk­ana með áformum atvinnu­rek­enda um verk­bann á 20 þús­und félaga verka­lýðs­fé­lags­ins. Það er olía á eld í þess­ari kjara­deilu.“

Hann bendir á að „vissu­lega er þrengra um vik um nýjar lausnir, þegar fyrir liggur að 80 þús­und launa­manna hafa þegar sam­þykkt kjara­samn­ing; fólk í Starfs­greina­sam­band­inu og Versl­un­ar­manna­fé­lag­inu. Þegar atvinnu­rek­endur eru síðan farnir að kalla eftir laga­setn­ingu á verk­fallið og kjara­deil­una, þar sem Alþingi setur lög sem banna verk­föll, þá er í óefni komið.“

Hann bætir því við að „ekki er ósenni­legt að stuðn­ingur við slíkt sé að finna í her­búðum Sjálf­stæð­is­flokks og Fram­sókn­ar­flokks­ins, en vart verður því trúað fyr­ir­fram að Vinstri grænir taki slíkt í mál. Þar er þó litla stað­festu að finna eins og dæmin sanna.“

Guð­mundur Árni telur að „flestir hljóta að vera sam­mála því, að lægstu laun á land­inu duga engan veg­inn fyrir fram­færslu. Það er óvið­un­andi. Úr því þarf að bæta. En það er unnt að gera með fleiru en krónu­tölu­hækk­unum og breyt­ingum á launa­töxtum. Og kem ég þá að kjarna máls. Svo virð­ist sem sitj­andi rík­is­stjórn sé algjör­lega stikk­frí í þess­ari kjara­deilu og er á hlið­ar­lín­unni eins og hver annar áhorf­andi. Það er óvið­un­andi.“

Hann bendir á að „rík­is­stjórn­inni ber að stíga inn og leggja mynd­ar­lega í púkkið. Nokkrar leiðir eru færar í því efni.

Ein er sú að setja á leigu­þak eða leigu­bremsu, sem tryggir stöðu og kjör leigj­enda í land­inu. Þetta hefur jafn­að­ar­fólk kallað eftir, sem og verka­lýðs­hreyf­ingin, en rík­is­stjórn­inin skellt við skolla­eyrum. Þessi aðgerð skiptir máli. Hún kostar ekki pen­inga úr rík­is­stjóði.

Önnur leið er jákvæð inn­grip í hús­næð­is­kerfið; kerfi sem er nú um stundir venju­legum launa­manni full­kom­lega ofviða. Fleiri leiðir eru færar en póli­tískan vilja þarf til.“

Guð­mundur Árni segir að lokum að „þessi aðkoma rík­is­valds­ins myndi einnig greiða fyrir kom­andi samn­ingum við opin­bera starfs­menn og starfs­menn sveit­ar­fé­laga. Sem og bæta í nýgerða samn­inga. Það er sjálf­sögð og eðli­leg krafa til rík­is­stjórn­ar­innar að verkin verði látin tala. Það er að vísu eitt­hvað sem sjaldan sést, því sitj­andi rík­is­stjórn og for­ystu­fólk hennar virð­ist hafa þann ein­asta metnað að sitja meðan sætt er. Ágrein­ingur er um minni og stærri mál og þau eru „leyst“ með aðgerð­ar­leysi. Það virð­ist þegj­andi sam­komu­lag um að gera sem minnst. En nú er ekki í boði að vera stikk­frí.“