Rakel Jóhanns­dóttir er sjálf­stætt starf­andi bók­ari og hefur und­an­farin sumur róið á bátnum sínum, Boggu, og veitt þorsk. „Þeir segja að það sé greini­legt að kona eigi þennan bát. Hann er svo þrifa­legur. Það sést alveg; ég þríf vel.“

Rakel er skip­stjóra­dóttir. „Allir bræður mínir voru sjó­menn á ein­hverjum tíma­punkti og þetta hefur alltaf verið nálægt mér,“ segir Rakel sem vann skrif­stofu­störf áður  en hún fór á sjó tæp­lega fimm­tug.

Hvaða augum leit hún sjó­inn áður en hún fór svo sjálf á sjó­inn? Hann var svo­lítið „hetju-eitt­hvað“ en mér finnst það ekki í dag af því að ég get þetta.“ Hún hlær. „Ég leit alltaf upp til þeirra sem gátu verið og voru á sjó.“

Hún hætti árið 2014 í krefj­andi skrif­stofu­starfi og þá bað bróðir hennar og sjó­mað­ur­inn Gunnar Jóhanns­son hana um að vera í kokkur í einn túr í rækju­leið­angri. Hún fór með viku fyr­ir­vara og eld­aði ofan í 15 manns og naut þess. Fann fyrir frels­is­til­finn­ingu. „Gunnar vissi að ég væri að hætta í vinn­unni og hann vissi að ég gat eldað mat, hann man­aði mig í þetta og það var ekki aftur snúið. Þetta var ótrú­lega skemmti­legt. Það var fólk frá Haf­rann­sókn­ar­stofnun um borð og það tóku mér allir mjög vel og það var bara frelsi að kom­ast út á sjó. Þetta var æði.“

Þessi túr vatt upp á sig. Boltinn var far­inn að rúlla. Og hann rúll­aði beint út í sjó.

Rakel fór svo að vinna á báti Gunnars og var með honum meðal ann­ars á rækju til ára­móta 2015.

„Í byrjun árs 2016 vant­aði háseta á rann­sókn­ar­skipið Árna Frið­riks­son, Gunnar benti þeim á mig og úr varð að ég fór með þeim sem háseti. Ég varð fimm­tug um borð og hélt áhöfnin veislu fyrir mig.“

Hún varð í fram­hald­inu aðstoð­ar­kokkur um borð og var þar í eitt ár. En hvernig var að vera háseti á Árna Frið­riks­syni áður en hún fór að vinna í eld­hús­inu? „Ég hafði nátt­úr­lega verið hjá Gunnari en aldrei á svona stóru skipi en þeir sýndu mér, hjálp­uðu og örugg­lega hlífðu. Ég held að það hafi gengið ágæt­lega.“

Síðasti móhíkaninn

Rakel var aðstoð­arokkur um borð í Árna Frið­riks­syni þar til annar bróðir hennar seldi henni bát­inn sinn, Boggu, og tók hún punga­próf í kjöl­farið. Hún seg­ist hafa keypt bát­inn án þess að hugsa málið þegar henni bauðst að kaupa hann og tal­aði ekki um það við fjöl­skyldu sína.

„Það er búið að ganga á ýmsu. Fyrsta árið fór sjó­kælir í vél­inni þannig að það sumar var þess vegna að mestu ónýtt af því að þessi vél var eig­in­lega orðin síð­asti móhík­an­inn. Það var erfitt að fá vara­hluti í hana en svo bjarg­að­ist það og var hægt að redda þessu. Vélin hrundi svo alveg sum­arið á eftir. Ég keypti þá upp­gerða vél sem var sett um borð.“

Frelsið og kyrrðin

Rakel seg­ist oft hafa orðið hrædd. „Manni er ekk­ert sama. Það er mikið af hval í kringum bát­ana og mér er ekk­ert sama um það. Ekki það að þeir geri manni nokkurn skap­aðan hlut en ef þeir stökkva upp úr sjónum eins og hnúfu­bak­ur­inn gerir mjög mikið þá er ekk­ert snið­ugt að vera nálægt þeim þegar þeir lenda aftur. Þá ryðja þeir miklu magni af sjó frá sér. Ég hef séð það en ekki verið nálægt.“

Hún segir að veiðin hafi verið ágæt. „Ég geri bara eins og ég get í hvert sinn. Ég hætti þegar ég er orðin þreytt og ég fer ekki ef ég treysti mér ekki til þess. Ég er ekki föst í að fara hvern ein­asta dag. Ég fer bara þegar mér sýn­ist. Það má róa í 12 daga á mán­uði og ég má veiða 770 kíló á dag fjóra daga vik­unnar.“

Og hún veiðir þorsk.

Hvernig er að vera ein á sjó?

„Það er bara dásam­legt.“

Hvað upp­lifir hún? „

Kyrrð. Ró. Fegurð. Þetta er bara mik­il­feng­legt. Eða mér finnst það.“

Greinin birt­ist í nýjasta tölu­blaði Mannlífs sem má lesa í heild sinni hér.