„Lauga­veg­ur­inn er ein af mínum upp­á­halds­göngu­leiðum á land­inu og hef ég gengið hana nokkrum sinnum. Fyrir fimm árum fórum við saman, ég, Aron Freyr, 17 ára sonur minn, og Helen Ösp, 14 ára frænka mín. Við gengum þetta á þremur dögum og fengum ekk­ert sér­stakt veður en það skipti engu máli því útveran og sam­veran var mik­il­væg­ari,“ segir Hanna Gréta Páls­dóttir.

„Fyrsti dag­ur­inn var mjög blautur og það reyndi mikið á þol ung­ling­anna. Við tókum okkur góða pásu í Hrafn­tinnu­skeri. Þar fengum við frá­bærar mót­tökur og buðu skála­verðir okkur í heitt kakó og fengum við að þurrka vett­ling­ana okkar.“

Daginn eftir var gengið frá Álfta­vatni í Emstrur. „Þar er frekar til­breyt­ing­ar­lít­ill svartur sandur og auðn. Til að gera ferð­ina skemmti­legri þá tók ég með lít­inn hátal­ara. Þau frændsystk­inin fengu að stjórna tón­list­inni og var það ABBA sem varð fyrir val­inu. Þau sungu, döns­uðu og skemmtu sér kon­ung­lega alla leið­ina. Við mættum ferða­mönnum sem stopp­uðu, hlógu og klöpp­uðu fyrir þeim. Þar sem þau voru full af orku eftir dag­inn fór ég með þau að skoða Jök­ul­árs­gljúfur og að sjálf­sögðu var tek­inn dans á brún­inni.“

Veðrið var ágætt síð­asta dag­inn. „Við áttum dásemd­ar­dag þar sem við nutum þess að fá okkur nesti í sól­inni á leið­inni. Þegar við komum í Þórsmörk var restin af nest­inu kláruð. Á meðan við biðum eftir rút­unni var spilað á spil og það sem þau rúst­uðu mér í hverju spil­inu á fæti öðru.“

Hanna Gréta segir að þau Aron og Helen hafi ekki haft mikið fyrir því að ganga þessa 54 kíló­metra. „Það var mikið sungið, dansað og hlegið. Það sem gerir þessa ferð í miklu upp­á­haldi hjá mér er að upp­lifa gleð­ina á göngu í gegnum ung­ling­ana.“

Í nýjasta tölu­blaði Mannlífs má lesa þessa aðsendu ferða­sögu sem og fleiri!