Í nýút­komnu Krafta­verki er við­tal við Kristinn Ágúst Frið­finns­son, en sonur hans Frið­finnur hvarf í fyrra­vetur.

„Frið­finnur var alla tíð mjög ljúfur drengur og ég segi það ekki bara af því að hann er far­inn. Ég sagði það líka þegar hann var á meðal okkar. Hann var alveg ein­stak­lega ljúft og gott barn en hann var líka næmur og við­kvæmur og mjög list­rænn. Mann­kostir hans voru miklir og ég vil nefna rétt­læti, kær­leika, elsku­semi og miklar, heitar og góðar til­finn­ingar gagn­vart fjöl­skyldu og vinum. Þetta var alveg ein­stakt. Eitt það síð­asta sem ég sagði við hann var að ég hefði aldrei á ævinni kynnst eins góðu ein­taki af manni eins og honum.

Frið­finnur lærði á píanó þegar hann var strákur og spil­aði eins og eng­ill stór og flókin verk og djass­aði meira að segja. Hann var strák­ur­inn sem lýsti upp umhverfi sitt í jóla­boðum og sam­kvæmum fjöl­skyld­unnar. Hann sett­ist gjarnan við píanóið og níu til tíu ára spil­aði hann lög fyrir alla. Svo fór hann að æfa sund og náði þar alveg ein­stökum árangri en hann var fimm­faldur Íslands­meist­ari og einn af bestu flugsunds­mönnum á Norð­ur­löndum. Hann lof­aði mjög góðu.“

Kristinn segir að Frið­finnur hafi verið lagður í ein­elti í æsku. „Hann var ekki sá sem lamdi frá sér; svo­leiðis börn eru frekar lögð í ein­elti. Ég held nú að sumir sem gerðu það hafi átt í ein­hverjum erf­ið­leikum þegar upp var staðið; mér hefur sýnst það. Eineltið var hræði­legt áfall; ég skynj­aði hvað þetta var hrylli­legt ofbeldi. Ég var alltaf að hvetja Friðfinn til að gera þetta upp og rétt áður en hann hvarf var hann búinn að nefna við mig að nú vildi hann fara að vinna í þessum málum með sál­fræð­ingi.“

Lesa má við­talið í heild sinni hér að neðan: