Sigríður Guðna­dóttir, Sigga Guðna, sótti frá unga aldri sam­komur í Fíla­delfíu og síðar Kross­inum og segir að bænin sé það sterkasta í lífi sínu. Skóla­fé­lagar lögðu hana í ein­elti þar sem hún gekk í pilsum eins og aðrar stúlkur og konur sem til­heyrðu Kross­inum. Tón­listin er henni í blóð borin og með lag­inu Freedom með Jet Black Joe sem hún söng sló lagið og hún í gegn og það tók á að vera þekkt og kjafta­sög­urnar grass­er­uðu. Í dag er Sigga mikil fjöl­skyldu­kona sem vinnur sem fast­eigna­sali og nýtur þess að syngja. Hún hefur fundið sína rödd í fleiri en einum skiln­ingi.

Sigríður Guðna­dóttir, Sigga Guðna, fædd­ist og ólst upp í Hafn­ar­firði og er yngst átta systk­ina og þar af er ein hálf­systir sem er elst.

„Ég átti rosa­lega góða æsku og á bara góðar minn­ingar frá því ég ólst upp. Pabbi og mamma voru með sæl­gæt­is­gerð sem hét Valsa og var mamma heima­vinn­andi. Hún var lærður kenn­ari en fór að hugsa um börn og bú. Pabbi dó þegar ég var sex ára. Það var rosa­legt högg fyrir fjöl­skyld­una. Hann var mik­ill pabbi og hélt vel utan um allt og allt í einu þurfti mamma að fara að vinna úti, en hún seldi verk­smiðj­una, og þurfti hún oft­ast að vera í fleiri en einu starfi til þesss að halda þessu öllu gang­andi enda með fimm börn heima þegar pabbi dó. Mamma var dug­leg­asta, öfl­ugastsa og kær­leik­ríkasta kona sem ég hef nokkurn tíma hitt á minni ævi og stóð hún sig eins og hetja við að halda öllu gang­andi. Aldrei skorti okkur neitt.“

Sigga er spurð um sorg­ina. Sorg lít­illar stelpu.

„Ég held ég hafi ekki gert mér grein fyrir sorg­inni þá en ég gerði mér grein fyrir henni seinna í líf­inu. Ég vann aldrei úr því þegar pabbi dó og fór kannski að treysta á fólk sem var ekki treystandi. Karlí­myndir í mínu lífi brugð­ust mér af því að ég var að reyna að leita að þess­ari pabbaí­mynd, öryggi, þegar ég var krakki. Og ég finn að ég er ennþá svo­lítið að díla við það; það er ekk­ert langt síðan ég fór í raun­inni að díla við þessa sorg. Það eru kannski 10 – 12 ár síðan og ég finn það alveg að þetta er mesta sjokk sem barn getur orðið fyrir. Ég var mikil pabbastelpa og allt í einu hvarf ein mik­il­væg­asta mann­eskja úr lífi mínu og maður situr eftir með tóm­leik­ann. Til að vinna í svona sorg þarf að feisa það og í mínu til­felli hef ég verið að vinna í því með Guðs hjálp og góðra manna. Það hefur hjálpað mér að vera trúuð.“

Hún seg­ist hafa upp­lifað höfn­un­ar­til­finn­ingu í gegnum tíð­ina og tengir það við föð­ur­miss­inn. „Ég held ég hafi upp­lifað alls konar höfn­un­ar­til­fin­ingar í gegnum lífið á svo­lítið sterk­ari hátt heldur en þeir sem hafa ekki upp­lifað missi svona ungir.“

Hún fór ekki í jarð­ar­för­ina.

„Ég var ofboðs­lega mikil skotta og það gustaði af mér þannig að mér var ekki treyst til þess að fara í jarð­ar­för­ina. Ég var mjög aktívt barn.“

Hún tal­aði um að karlí­myndir í líf­inu hafi brugð­ist sér.

„Barn var að leita að við­ur­kenn­ingu hjá karlí­myndum. Þá varð maður upp­á­þrengj­andi. Það er eng­inn sem getur fyllt skarð pabba manns sem deyr. Ég leit­aði eftir öryggi hjá körlum í fjöl­skyld­unni sem þeir gátu ekki veitt mér. Það voru allir ynd­is­legir við mig en það var ekk­ert skarð fyllt, enda gat það eng­inn. Litla stelpan var bara að öskra á athygli. Ég held ég hafi oft farið yfir strikið með athygl­is­sýk­ina á þessum tíma. Ég er með athygl­is­sýki í dag en er meira „down to earth“,“ segir Sigga og hlær.

Hana fór snemma að dreyma um að verða söng­kona eða fjöl­miðla­kona.

„Ég held að hluti af því að vilja verða söng­kona teng­ist föð­ur­miss­inum af því að mér fannst gott að fá athygl­ina og að fólk væri að hrósa mér. „Vá hvað þú syngur vel.“ Maður var alltaf að leita eftir við­ur­kenn­ingu. Ég hef oft hugsað um hvort þessi þörf fyrir athygli sé hluti af því.“

Hægt er að lesa allt við­talið með því að smella hér.