„Hendur mínar döngl­uðu ein­hvern veg­inn af húddi bíls­ins og spegl­inum bíl­stjóra­megin og fram­brettið fór utan í mig af ótrú­legu afli,“ lýsir Birkir Fjalar Við­ars­son sem fylgdi börnum sínum venju sam­kvæmt í grunn­skóla í morgun. Hann hafði nýlega kvatt þau og var fót­gang­andi á leið heim. Þegar Birkir Fjalar gekk yfir gang­braut á horni Hátúns og Sól­ar­túns hann er ekinn niður af öku­manni jepp­lings.

„Ég kastað­ist til hliðar, fór í flottan koll­hnís,“ segir Birkir sem komst að því er virð­ist ótrú­lega vel frá atvik­inu. Birki var brugðið og segir fyrstu við­brögð sín að spretta á fætur og láta bíl­stjór­inn heyra það.

„Ég krafð­ist þess af öku­mann­inum að hann færi heim og segði fólk­inu sínu frá því sem gerð­ist og gengi úr skugga um að fólkið hans lærði af þessu,“ segir Birkir Fjalar og bætir við að nú hafi farið vel.

Sér á þér eða tel­urðu að þú hafir sloppið með skrekk­inn?

„Ég slapp ansi vel. Sér ekki á mér, held ég. Á eftir að afklæð­ast. Hef verið önnum kaf­inn að tala við fólk eftir atvikið. Mig langar mest að taka til heima hjá mér og hlusta á þung­arokk. En jú, smá aumur í mjó­baki og hálsi,“ svarar Birkir Fjalar og bætir við að hann telji sig samt ljón­hepp­inn. „Ég vil vera heill fyrir börnin mín. Þannig að ég er mjög þakk­látur að ekki hafi farið verr.“

Birkir segir eitt það fyrsta sem komið hafi í huga hans hafa verið börnin sín og ann­arra: „Börnin eru það dýr­mætasta.“ Hann vill koma því á fram­færi að ábyrgðin liggi ekki ein­göngu á fót­gang­andi að passa sig á umferð­inni og hvað þá að velta ábyrgð­inni yfir á börnin. „Ef þú ekur um íbúð­ar­hverfi á bíl þá áttu alltaf að fara var­lega því að gang­andi og hjólandi veg­far­endur eru ekki í bíl. Þetta er svo aug­ljóst,“ segir Birkir Fjalar.

Birkir Fjalar Viðarson með dóttur sinni á góðum degi. Mynd/aðsend

Atvikið verður tilkynnt til lögreglu

Aðspurður hvort að atvikið hafi verið til­kynnt til lög­regl­unnar svarar Birkir: „Ég hringdi en þau segja mér að þetta sé ekki skráð nema ég komi niður á stöð.“

Hyggstu gera það?

„Algjör­lega. Ég hvet fleira fólk sem lendir í svip­uðu til að gera það sama. Það virð­ist bara verið tekið mark á tíðni­tölum og töl­fræði. Ég mun til­kynna atvikið ekki til að koma öku­mann­inum í stein­inn, – heldur svo þetta sé til í gögnum lög­regl­unnar.“

Sár reynsla

Birkir Fjalar vill að akandi veg­far­endur virði til­teknar hraða­tak­mark­anir og gæti að sér þegar ekið er um íbúa­hverfi bæja og borgar. Þegar Birkir var í fyrsta bekk í grunn­skóla varð hann vitni þegar bíl var ekið á vin hans:

„… ég sex ára gam­all. Ég og vinir mínir heyrðum skóla­bjöll­una klingja hátt og þá var tími til að hlaupa inn í skóla úr frí­mín­út­unum. Við hlupum yfir göt­una. Jeppi ók á vin minn sem var fimm ára. Hann lést af sárum sínum skömmu síðar. Ég hugsa oft um hann. Hann var skemmti­legur drengur.“

Í lokin bendir Birkir á mik­il­vægi þess að atvik sem þessi séu rædd. Að breyta þurfi hugs­un­ar­hætt­inum og menn­ing­unni: „Þó það væri ekki nema til að bjarga einu barni frá því að stórslasast, örkuml­ast eða deyja.“