Guð­mundur Sigurður Guð­munds­son sjó­maður rifjar það upp er hann hætti snögg­lega á Bjarna Bene­dikts­syni.

Guð­mundur hefur upp­lifað æði margt um ævina en í við­tali Reynis Trausta­sonar í Sjó­ar­anum, rifjar hann upp atvik sem varð til þess að hann var rek­inn nán­ast á staðnum úr Spán­ar­tog­ar­anum Bjarna Bene­dikts­syni RE.

„Það er svo­lítið gömul saga á bak­við þetta,“ svar­aði Guð­mundur þegar Reynir spurði hvað hafi vakið fyrir honum er hann skar land­gang­inn undan útgerð­ar­stjór­anum. „Sagan á bak við þetta er sagan um Þorgrím Mána þegar hann lendir í jún­íó­veðr­inu á Nýfundna­landsmiðum, þegar Marteinn var skip­stjóri.“

Reynir: „Það er sagan á bak við það þegar Marteinn [Jónasson] verður seinna útgerð­ar­stjóri og þér var frekar í nöp við hann?“

„Mér var í nöp við hann, já,“ svar­aði Guð­mundur og lýsir atvik­inu. „Hann er um borð í Bjarna Ben að tala við Magga [Magnús Ing­ólfs­son skip­stjóri] eitt­hvað. Og Maggi er búinn að kalla í kerfið: „Sleppa að aftan“ og ég var fyrir aftan með tvo stráka með mér til aðstoðar. Þá var báts­maður með smá völd, eða það fannst mér alla vega. Og ég segi við hann fyrst: „Flýttu þér upp stig­ann, tröpp­urnar“. Svo þurfti hann að fara niður land­gang­inn. Og hann stoppa og horfir svona á mig. „Hvað ertu að segja maður?“,“ enda hafði þarna báts­maður skipað útgerð­ar­stjór­anum fyrir.

„„Skip­stjór­inn var búinn að segja mér að sleppa að aftan“, segi ég. „Drull­aður þér bara niður land­gang­inn.“ Og þá stoppar hann og er bara graf­kyrr og ég var svo illur að ég nennti ekki að leysa þessa hnúta sem héldu honum niðri, land­gang­inum, ég bara skar á þá og tók land­gang­inn, lyfti honum upp með karl­inum á og henti öllu á bryggj­una. Þá varð hann alveg brjál­aður karl­inn. Hann rís þarna upp en þetta var mikil nið­ur­læg­ing fyrir hann. Fullt af fólki þarna, ætt­ingjar og vinir að kveðja. Og hann hleypur mið­skips ein­hvern veg­inn í fjand­anum en það var byrjað að keyra í spreng­inn, og hoppar um borð og heimtar það að ég verði rek­inn á stund­inni. En Maggi segir þá við hann „Ef ég rek hann Guðmund núna, þá verður við að bíða í sól­ar­hring í við­bót í höfn. Því það er eng­inn til að taka við“.“

Eftir ferð­ina hringdi Magnús skip­stjóri í Guðmund og sagði honum að Markús hefði hringt í sig „trít­i­lóður“ og kraf­ist þess að Guð­mundur yrði rek­inn, ellegar yrði Magnús lát­inn fara. Hvatti skip­stjór­inn Guðmund um að biðja Markús auð­mjúk­lega fyr­ir­gefn­ingar en það kom ekki til greina í huga báts­manns­ins. Og þar við sat, hann var hættur á Bjarna Bene­dikts­syni.

Hægt er að horfa á allan þátt­inn hérna.