Sigurður Þórð­ar­son, fyrr­ver­andi stýri­maður, hætti til­neyddur á varð­skip­unum eftir að hafa neitað að fara í jóla­túr. Til að bjarga fjár­hag fjöl­skyld­unnar seldi hann krafta­verka­efnið Ginseng frá Kóreu sem hann hafði keypt erlendis. Salan á rauðu eðal ginseng, gekk glimr­andi og hann sló heims­met og hætti alveg á sjónum.

Sigurður tók þátt í Land­helg­is­stríð­inu. Hann segir frá því þegar þeir á varð­skip­inu Alberti reyndu að klippa trollið frá breskum tog­ara en varð­skipið hafði ekki kraft til að ljúka verk­inu. Áhöfnin lenti í háska þegar breskur drátt­ar­bátur keyrði á skip þeirra. Messagutt­inn fékk tauga­á­fall í borð­salnum.

Sigurður segir Reyni frá því þegar hann var kom­inn í land og í þægi­legt starf hjá Land­helg­is­gæsl­unni á Reykja­vík­ur­flug­velli við að leið­rétta kort sem var afar mik­il­vægt en þægi­leg inni­vinna. Þegar hér var komið við sögu var Sigurður kom­inn með fjöl­skyldu og jólin að byrja. En þá hringdi sím­inn. „Sem mér fannst vera óheilla­sím­tal, frá Gæslunni,“ sagði Sigurður bros­andi og hélt áfram: „Og ég er bara beð­inn að fara út á sjó á Ægi, um jólin. Ég segi: „Nei, þetta gengur ekki, ég er kom­inn í annað starf, ég er bara hérna í kort­unum“. „Já kíktu á ráðn­inga­samn­ing­inn, þar stendur að þú sért stýri­maður“ sagði hann þá,“ sagði Sigurður og skellti upp úr.

Svo fór að Sigurður neit­aði að fara út á varð­skip­inu og var þá settur í svo­kallað straff, sem hann var ekki viss um hvað þýddi en senni­lega var um tíma­bundið brott­vik að ræða. En hjónin dóu ekki ráða­laus. „Ég ræði þetta við kon­una og hún segir: „Siggi, þú ferð ekk­ert út á sjó. Geturðu ekki selt ein­hverja ginseng-pakka upp í jóla­gjafir?“.“ Sigurður hafði nokkru áður unnið með Kín­verjum sem þrátt fyrir fátækt voru glað­lyndir og gerðu sér glaðan dag með því að brugga rís­vín. Tók Sigurður eftir því að þeir urðu aldrei timbraðir og spurð­ist fyrir um ástæð­una. Kom á dag­inn að þeir inn­byrtu svo­kall­aðar ginseng-rætur. Fór svo að okkar maður keypti tals­vert magn af ginseng af Kín­verj­unum til einka­nota og fyrir vini og vanda­menn.

Sigurður: „Þegar ég er settur í straff fyrir að mæta ekki á Ægi, þá varð það til þess að Íslend­ingar fóru að borða ginseng.“

Reynir: „Já, þú hlýðir kon­unni og ferð að selja.“

Sigurður: „Já ég fer að selja. Þetta voru fyrst ein­hver tvö, þrjú apó­tek og svo urðu þau fimm, sex og svo kemur Hagkaup í Skeif­unni inn í þetta. Og ég kaupi þrjá­tíu hylkja pakka og 50 hylkja pakka og svo selj­ast þeir upp og þá kaupi ég 100 hylkja pakka. Og ég er bara nýbú­inn að kaupa þegar ráðn­inga­stjór­inn hringir í mig, alveg óvænt og hefur uppi góð orð um mig, að ég sé nú fjöl­skyldu­maður og hafi reynst vel og að hann gæti ekki haft það lengur á sam­visk­unni að hafa mig í straffi. Og er með svaka­lega langan for­mála að þess­ari ræðu og segir „Þessu straffi er lokið hér með“. Og ég þurfti að bíða og bíða eftir að hann segði þetta, af því að ég var upp­tek­inn, var að taka á móti pönt­unum og svona. Þannig að ég segi „Benedikt minn, ég hef bara ekki tíma til að fara á sjó núna“.“

En ráðn­inga­stjóri Gæsl­unnar var að bjóða honum gamla starfið aftur, að fara í kortin á Reykja­vík­ur­flug­velli. „Ég sagði „Nei Guð minn góður, ég hef ekki tíma í það“,“ segir Sigurður í við­tal­inu og heldur áfram: „Það var ekki lið­inn klukku­tími, þá var kom­inn heim einn skip­herra og stýri­maður, til að tékka á því hvort það væri ekki í lagi með karl­inn. Hvort ég hefði dottið á höf­uðið eða eitt­hvað. En það kom svo í ljós að það átti fyrir Íslend­ingum að liggja að fara að kaupa ginseng í gríð og erg. Ég fór inn í öll apó­tek, allar heilsu­vöru­búðir, öll kaup­fé­lög og alla stór­mark­aði nema ég gafst upp á Mikla­garði af því að þeir voru seinir að borga sem betur fer. Námsmenn not­uðu þetta fyrir prófin, sauð­fjár­bændur fyrir sauð­burð­inn og stjórn­mála­menn ef þeir ætl­uðu að ná árangri í póli­tík­inni. Og auð­vitað sjó­menn og bara allir.“

Aðspurður hver veltan hafi verið segir Sigurður: „Æ, ekki spyrja mig að því. En ég komst bara ágæt­lega af, ég og mitt fólk.“

Sjá þátt­inn í heild sinni hér.