Ívar Þór­ar­ins­son keypti trillu fyrir ferm­ing­ar­pen­ing­ana sína. 16 ára var hann orð­inn háseti á síld­ar­báti. Hann lenti snemma í mann­raunum á sjó. Ívar var skip­verji á Snæfugli SU 20 þegar bát­ur­inn fórst 30 júlí 1963 út af Aust­fjörðum. Hann segir sögu sína í Sjó­ar­anum.

Ívar var staddur í koju þegar vand­ræðin hófust.

„Svo var lagt af stað í land um sjö, átta leytið um kvöldið. Um klukkan hálf ell­efu um kvöldið sendir hann út neyð­ar­kall,“ segir Ívar í við­tal­inu og á þá við skip­stjóra Snæfugls. Og heldur áfram: „Og var komin á hlið­ina.“

Reynir: „Og þú ert í koju?“

Ívar: „Já, ég var í koju ásamt öðrum, sem var sofn­aður. Við ætl­uðum að vera ferskir þegar við lönd­uðum síld­inni. Af því að þetta átti að fara í salt. Og steis­inn var tómur. En allt annað smekk­fullt og það er talið að það hafi farið stýju­borð í einni stýj­unni í bak­borða. Og þar með hafi síldin farið yfir í steis­inn. Og það þurfti ekk­ert meira, þessi bátar þurftu ekk­ert meira. Þeir voru langir og mjóir og mikil yfir­bygg­ing.“

Reynir: „Hver voru við­brögð þína?“

Ívar: „Já, við­brögð mín voru þannig að ég ætl­aði ekki að trúa þessu. En það kom skvetta ofan í lúk­ar­inn og hann stekkur strax upp strák­ur­inn, en ég vakti hann og sagði honum að það væri eitt­hvað að ske.“

Ívar segir að strák­ur­inn hafi farið strax upp en hann sagð­ist sjálfur hafa séð björg­un­ar­belti undir stig­anu og íhugað að fara í það. Hann hafi hins vegar hætt við af ótta við að karl­arnir á bátnum myndu gera grín að honum þegar hann kæmi upp.

„En þegar ég kem upp þá er bát­ur­inn svo til kom­inn á hlið­ina. Og ég er að príla þarna upp á síð­una og þá öskrar karl­inn í mig og segir mér að fara og loka lúka­skap­anum. Og ég fór þarna niður aftur og lok­aði, þetta voru svona tvær vængja­hurðir. Ég lok­aði honum og þá var hann nær alveg kom­inn á hlið­ina bát­ur­inn. Þá slitn­aði upp glussa­tunna eða ein­hver olíu­tunna sem var við spilið og það mun­aði engu að ég yrði þar á milli.“

Reynir: „Og þá hefði ekki þurft að spyrja um enda­lokin.“

Ívar: „Nei, þá hefði ekki þurft að spyrja um enda­lokin hjá mér alla­vega.“

Sjá þátt­inn í heild sinni hér.