Reyð­firð­ing­ur­inn Ívar Þór­ar­ins­son keypti trillu fyrir ferm­ing­ar­pen­ing­ana sína. 16 ára var hann orð­inn háseti á síld­ar­báti. Hann lenti snemma í mann­raunum á sjó. Ívar var skip­verji á Snæfugli SU 20 þegar bát­ur­inn fórst 30 júlí 1963 út af Aust­fjörðum. Hann segir sögu sína í Sjó­ar­anum.

Kransæða­stífla varð til þess að Ívar hætti á sjó, fyrir þrjá­tíu árum. Ívar fór að finna fyrir ein­kennum á sjónum.

Reynir: „Varstu alltaf að fá ein­kenni en gerðir ekk­ert í því?“

Ívar: „Já, svona smá saman og það var ekk­ert gert í því fyrr en … við lönd­uðum alltaf á Rauf­ar­höfn og á Siglu­firði og eina nótt­ina fór ég til hér­aðs­lækn­is­ins á Rauf­ar­höfn. Og hann sagði mér að þetta væri bara rifja­gigt. Þetta væri allt í lagi og ég skyldi bara nota mér heitu pott­ana og sund­laug­arnar þegar ég yrði í landi. En það varð nú lítið úr því af því að í þriðja túrnum eða þeim fjórða, fórum við til Grinda­víkur. Konan mín vildi fara með mig upp á heilsu­gæslu og láta athuga með þetta. Ég er settur þar upp á bekk­inn og hjarta­línu­rit og svo­leiðis en ég sagði nátt­úru­lega við lækn­inn að við værum að fara út klukkan tíu í kvöld frá Grinda­vík. Þá sagði hann: „Já, þú ferð ekk­ert vinur minn. Þú ferð bara beint inn á Borg­ar­spít­ala“. Og ég var bara settur í for­gang.“

Reynir: „Þannig að þú hefur bara verið hepp­inn að konan dró þig upp á heilsu­gæslu?“

Ívar: „Segðu! Já, hún var búin að impra á þessu áður.“

Reynir spyr Ívar út í ein­kennin.

Ívar: „Ég var úthalds­laus, svitn­aði mikið og var mátt­laus og slappur.“

Reynir: „Þetta hefði ekk­ert verið gam­an­mál ef þetta hefði orðið stór­á­fall úti á hafi. Þá hefði þetta lík­lega verið búið hjá þér.“

Ívar: „Já, það er engin spurn­ing.“

Ívar fór að lokum í stóra aðgerð þar sem skipt var um æðar og bönn­uðu lækn­arnir honum að fara aftur á sjó.

Sjá þátt­inn í heild sinni hér.