Sú ákvörðun Bjarna Bene­dikts­sonar, nýkjör­ins alþing­is­manns, að hætta sem for­maður virð­ist hafa komið ein­hverjum í opna skjöldu. Þetta hefur þó legið í loft­inu og gríð­ar­leg óánægja hefur verið með stjórn­tök hans og fylgis­tap flokks­ins sem þykir vera til háð­ungar. Bjarni var sjálfur kok­hraustur fram til þess síð­asta og sagði í Krydd­síld­inni að það væri „blaða­manna­blaður“ að óánægja grass­er­aði í flokknum. Svo var hann skyndi­lega far­inn og sestur í helgan stein.

Mikil valda­bar­átta er hafin í flokknum um for­manns­stól­inn og margir nefndir til sög­unnar. Þeirra á meðal er blaða­maður Morg­un­blaðs­ins, Stefán E. Stef­áns­son, sem and­stæð­ingum flokks­ins þykir væn­legur kostur. Inn­múr­aðir líta á þá hug­mynd sem brand­ara og kosn­ing hans yrði eins og að senda mink inn í hænsnabú til að stilla til friðar.

Hulduher Guðlaugs Þórs Þórð­ars­sonar er þegar far­inn að  víg­bú­ast. Þar á bæ binda menn mestar vonir við að bæði Áslaug Arna Sig­ur­björns­dóttir og Þórdís Kolbrún Reykja­fjörð Gylfa­dóttir gefi kost á sér og skipti með sér fylg­inu og auki þannig mögu­leika Guðlaugs á sigri …