Það getur verið gríð­ar­lega mik­il­vægt fyrir fólk, sér­stak­lega í stjórn­málum, að sýna bjart­sýni. Slíkt getur verið gott vega­nesti í að fá annað fólk með sér í lið. Hins vegar er stutt á milli bjart­sýni og rang­hug­mynda, sér­stak­lega í stjórn­málum. Hlust­endur Bylgj­unnar fengu að kynn­ast því þegar Hildur Björns­dóttir, odd­viti Sjálf­stæð­is­flokks­ins í Reykja­vík, lét þau orð falla að hún hefði í hyggju að leiða flokk­inn í sveit­ar­stjórn­ar­kosn­ingum vorið 2026.

Eitt versta geymda leynd­ar­mál flokks­ins um þessar mundir er að vilji Guð­laugur Þór Þórð­ar­son odd­vita­sæti Hildar muni hann fá það og þó hann vilji það ekki þá er ósenni­legt að flokks­menn séu reiðu­búnir að gefa henni annað tæki­færi. Það þarf aðeins að líta á odd­vita flokks­ins í Reykja­vík und­an­farin 15 ár til að kom­ast að því.

Hildur var skærasta stjarna flokks­ins í odd­vita­tíð Eyþórs Arnalds og virt­ist vera fram­tíð­ar­borg­ar­stjóri. Þau plön gengu þó ekki eftir en þó er ekki hægt að skrifa það alfarið á hana því borg­ar­stjórn­ar­flokk­ur­inn er að minnsta kosti tví­klof­inn, ef ekki meira. Þá hafa komið upp nokkur vand­ræða­leg mál eins og hið svo­kall­aða „sna­ga­mál“ og meintar leyni­upp­tökur hennar sem hafa alls ekki hjálpað …