Tildrög þess að Ólafía tók þátt var alvar­legt fæð­ing­ar­þung­lyndi og kvíði sem hafði háð henni veru­lega. „Mér líður stundum eins og fólk sé að bíða eftir því að ég missi tökin til þess eins að geta sagt: „Ég vissi að þetta myndi ger­ast”. En ég reyni að hugsa sem minnst um það. Ég vill fyrst og fremst vinna í sjálfri mér og veit manna best hvað er rétt og hvað er rangt, öðrum kemur hrein­lega ekk­ert við hvort ég sé að við­halda árangri eða ekki. Auðvitað er öllum vel­komið að fylgj­ast með en ekki ef mark­miðið er að dæma mig fyrir það hver ég er eða hvernig ég kýs að takast á við hlut­ina.“

„En ég lagði mig líka fram við að hlusta betur á það jákvæða sem fólk vildi segja. Flestir voru almennt ánægðir með keppn­ina og fannst gaman að fylgj­ast með þessu öllu saman. Að mínu mati er þetta frá­bær leið til þess að öðl­ast betri lífs­gæði en fólk verður að ganga inn í ferlið með það hug­ar­far að það ætli að breyta lífi sínu til lang­tíma.“

„Það eru nefni­lega margir sem eru ekki þarna á réttum for­sendum eða með það að leið­ar­ljósi að ætla sér alla leið inn á við. Þetta er í grunn­inn spurn­ing um það. Þetta snýst ekki bara um að missa ákveð­inn fjölda kílóa heldur líka að skoða inn á við sem reyn­ist oft og tíðum erf­ið­ara en lík­am­lega breyt­ingin. Ég á hins vegar erfitt með að svara því hvort ég myndi gera þetta aftur því ég vona svo inni­lega að ég muni aldrei þurfa á því að halda. Að mínu mati snýst þetta allt um hug­ar­far því ég hef líka barist við mat­ar­fíkn, það að geta hrein­lega ekki stað­ist mat og verða að fá mér eitt­hvað en þar kemur hug­ar­farið svo sterkt inn.“

„Með vilj­ann að vopni og rétta hugsun getur þú samt allt sem þú ætlar þér. Sjálf var ég lengi vel í afneitun hvað þessa hluti varðar. Eftir að ég mætti til leiks í keppn­ina brotn­aði ég algjör­lega niður. Ég þakka Gurrý fyrir alla þá áherslu sem hún lagði á and­legu hlið­ina. Ég þurfti að kyssa botn­inn til þess að geta spyrnt mér almenni­lega upp aftur. Þetta er búið að vera virki­lega erfitt ferli sem ég er enn að vinna í en nú í lok sum­ars þurfti ég aftur að kyngja stolt­inu og byrja aftur á lyfj­unum. Kvíðinn var búinn að taka algjör­lega yfir og ég hætt að ráða við and­legu hlið­ina, aftur. Í dag er hver dagur bar­átta. Bara það að mæta í vinnu, sinna stelp­unum sem ég elska meira en allt og rækta sam­bandið við Þröst, mæta á æfingar og í raun hvað sem er, allt er erfitt en ég leyfi erf­iðu dög­unum að koma því þeir eru líka góðir og ég veit að ég kemst í gegnum þá. Ég leyfi mér líka að gráta því það hjálpar. Ég hef sigrað kvíð­ann einu sinni og ætla að gera það aftur. ”

Viðtalið í heild má lesa í nýjasta tölu­blaði Vikunnar.

Mynd / Hallur Karlsson.
Förðun / Björg Alfreðs.