„Það hent­aði mér því vel að vinna á Sælukoti. Það fylgir því ákveðin menn­ing að vinna þar, þarna er græn­met­is­fæði og hug­leiðsla höfð í önd­vegi og ég var alvar­lega að íhuga að ger­ast munkur innan þess­arar hreyf­ingar. Var búinn að vera að spila með ein­hverjum böndum úti í Svíþjóð og fannst ég vera búinn að vera að harka lengi án árang­urs þannig að það væri best að fara bara í munk­inn,“ segir Þor­steinn.

„En á sama tíma þá var ég búinn að kynn­ast gaurum í Keflavík í gegnum vin minn Kristin Snæ, sem ég sé núna að hefur reynst örlaga­valdur í mínu lífi, sá hinn sami og ég flutti með til Sví­þjóðar. Það má í raun segja að það hafi verið Kristni Snæ að þakka að Hjálmar urðu til vegna þess að þetta voru strákar sem hann svona dró saman til þess að fara að leika sér í tón­list. Við fórum að spila saman og allt í einu vorum við bara byrj­aðir að taka upp plötu. Það var fyrsta plata Hjálma, hún kom út 2004 og gekk nægi­lega vel til þess að við höfðum heil­mikið að gera við að spila. Okkur fannst auð­vitað að við værum búnir að sigra heim­inn,“ segir Þor­steinn og brosir út í annað.

„Þarna var tón­listin aftur orðin að leið­andi afli í mínu lífi og hefur verið það alla daga síðan. Á þessum tíma kynnt­ist ég líka Sigríði Eyþórs­dóttur og við fórum að eign­ast börn og þar með var munka­hug­myndin end­an­lega út úr mynd­inni,“ segir Þor­steinn hlæj­andi og bætir við að lífið hafi ein­fald­lega tekið hann í hina átt­ina. „Ég kynnt­ist Sigríði í árs­lok 2004 og við fórum að vera saman í upp­hafi næsta árs. Við eign­uð­umst tvö ynd­is­leg börn og það var nóg að gera í tón­list­inni og lífið bara ljóm­andi gott.“

Viðtalið í heild sinni má lesa hér á man.is.