Þetta kemur fram í ítar­legu for­síðu­við­tali Mannlífs þar sem Þor­steinn ræðir tón­list­ina og báráttu sína við neyslu og þung­lyndi. 18 ára gam­all hélt Þor­steinn í tón­list­ar­skóla í Svíþjóð og gekk það eins og í sögu framan af, en síðar tók skemmt­ana­lífið yfir.

Þor­steinn segir að auk þess að sækja skól­ann hafi hann ásamt vinum sínum líka verið að spila á minni stöðum bæj­ar­ins og að það hafi verið góð reynsla. „Þetta var hálf­út­ópísk reynsla fyrir mig að vera í þessum skóla því þarna var sér­hæfð jazztónlistarbraut sem var með frá­bæra kenn­ara og allt til alls. Ég ætl­aði mér að verða jazzgítarleikari og lærði margt þarna.“

Eftir að hafa verið kom­inn í neyslu og vesen með sjálfan sig hérna heima fannst Þor­steini gott að koma til Sví­þjóðar og ein­beita sér að tón­list­inni. Hann segir að fyrst um sinn hafi gengið vel að halda sig frá öllu slíku þarna úti. „Lengi vel þá gekk það ljóm­andi vel en svo rataði ég inn í neyslu aftur og tók hana þá með tals­verðum trukki illu heilli. Mér meira að segja tókst að láta reka mig úr skól­anum stuttu áður en ég lauk námi. Það var ein­fald­lega vegna neyslu og fylgi­fiska hennar sem kom mér í þá stöðu. Ég mætti illa og svo þegar ég mætti þá var ég kannski ein­fald­lega ekki í lagi. Ég mundi svo sann­ar­lega gera þetta öðru­vísi ef ég fengi að gera þetta núna,“ segir Þor­steinn og hlær við til­hugs­un­ina.

Hann bætir við að í kjöl­farið hafi komið afskap­lega ævin­týra­legur tími í hans lífi. „Um sum­arið, eftir að mér tókst að láta reka mig úr skól­anum, fór ég með góðum vini mínum að ferð­ast um Evrópu og spila á göt­unni. Fórum tveir að „böska“ eins og að er kallað. Þessi vinur minn er því miður fall­inn frá en hann hét Andreas og var alltaf kall­aður Gúrkan. Það fest­ist við hann vegna þess að hann var dálítið sér­stakur í útliti, var langur og mjór með hárið allt rakað að und­an­skyldu dread-lokkum sem spruttu upp úr miðju höfð­inu og minntu á sprota á agúrku. Þessi strákur var alveg ein­stakur. Hann var gríð­ar­lega hæfi­leik­a­ríkur tón­list­ar­maður; gít­ar­snill­ingur, laga­smiður og söngv­ari, það lék allt í hönd­unum á honum. Að auki þá var hann líka ein­stak­lega gef­andi og ynd­is­leg mann­eskja. Svona gaur sem var alltaf gott að hafa við hlið sér, ég sakna hans mikið.“

Svaf á garðbekkjum

Þor­steinn segir að þeir félagar hafi um þetta sumar ferð­ast um Evrópu þvera og endi­langa og lent í allskyns ævin­týrum. „Við vorum mis­vel efn­aðir á þessu ferða­lagi þannig að oft sváfum við bara á garð­bekkjum eða undir runna og venju­lega var það allt í lagi. Við vorum að stefna suður eftir álf­unni og ætl­uðum okkur að halda áfram alla leið til Afríku. Vorum komnir til Gíbraltar og frekar svona þreyttir og slæpptir og gerðum þau mis­tök að leggja okkur aðeins á strönd­inni. Það var glamp­andi sól og hiti og við ætl­uðum bara rétt aðeins að pústa en sofn­uðum.

Þegar við vökn­uðum vorum við komnir með alveg heift­ar­legan sól­sting sem getur verið mjög hættu­legt. Ég slapp samt betur, brann þó nokkuð illa og var aðeins ringlaður en Andreas varð alveg fár­veikur svo ekki sé meira sagt. Þannig að það var ekk­ert annað í stöð­unni en að reyna að koma okkur til baka. Við hefðum kannski átt að koma okkur á næsta sjúkra­hús en gerðum það samt ekki heldur tókum stefn­una á London. Þar átti ég vini og treysti á að þeir gætu svona eitt­hvað hjálpað okkur. Við vorum þó ekki komnir nema til Barcelona þegar við vorum rændir og þá fóru málin að flækj­ast. Okkur tókst þó að kom­ast til Parísar og þar fékk ég útgefið bráða­birgða­vega­bréf og þaðan gátum við loks komið okkur til London en Andreas meira og minna veikur allan tím­ann. Þegar við komum til London gekk líka seint og illa að finna vini mína því þetta var fyrir daga Inter­nets­ins en það hafð­ist þó að end­ingu með því að leita á réttu stöð­unum.“

Þor­steinn segir að þeir hafi fengið hjálp frá vinum hans í London en hann hafi þó fljót­lega ákveðið að fara heim til Íslands. „Andreas varð eftir hjá þeim, fékk sér vinnu í London og var þar í svo­lít­inn tíma. Talsvert seinna hafði hann svo sam­band við mig til þess að athuga hvort að ég vildi ekki koma með sér til Afríku til þess að klára ferð­ina. Á þeim tíma var ég kom­inn með vinnu á leik­skól­anum Sælukoti sem er rek­inn af Ananda Marga, lík­lega var þetta 2003, og kunni vel við mig þannig að ég ákvað að sleppa ferð­inni. En Andreas fór til Afríku, ferð­að­ist þar um nokkuð langan tíma þar til hann skyndi­lega veikt­ist og lést. Hann var ekki nema 28 ára og lík­lega fékk hann ein­hverja baktar­íu­sýk­ingu sem hafði þessar ömur­legu afleið­ingar.“

Allt við­talið má lesa í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.