„Fyrir mér er mik­il­vægt að fara með málið burt frá Íslandi þar sem málið snýst um ofbeld­is­mann­inn og það sem ég gerði til að losna undan honum. Næst verður þetta póli­tískt og fer að snú­ast um kerfið og hvernig það tekur á heim­il­is­of­beldi. Ég ætla mér að fara með þetta alla leið vegna þess að ég vil standa með sjálfri mér og standa fyrir rétt­indum kvenna sem þurfa að búa við ofbeldi á hverjum degi, jafn­vel alla sína daga.“

Nara segir að það hafi haft mikla þýð­ingu fyrir hana þegar fólk kom og sýndi henni stuðn­ing þegar hún var á leið­inni í fang­elsi. „Þau voru þarna fyrir mig en líka fyrir alla sem búa við heim­il­is­of­beldi. Þessi stuðn­ingur gerði það ekki eins erfitt að ganga þarna inn og fyrst eftir að ég kom inn þá upp­lifði ég ákveðna kyrrð sem var skrítin til­finn­ing. En að vakna í fyrsta sinn í fang­elsi var mjög erfitt enda er ég haldin áfallastreituröskun eftir allt sem á undan er gengið. En ég sé mig ekki sem glæpa­mann og ég trúi því að það sem ég gerði hafi verið að verja rétt minn til lífs. Ég valdi að lifa og fyrir það var mér refsað.

Í dag er ég enn að taka út minn dóm en ég ætla líka að halda áfram minni bar­áttu fyrir rétt­læti fyrir mig og allar konur. Þegar ég hef unnið mína bar­áttu kemur næsta kona og berst fyrir því sama og þannig koll af kolli, því það er það sem við konur höfum verið að gera, þannig munum við að end­ingu sigra þetta órétt­læti.
Þetta hefur verið skelfi­leg lífs­reynsla sem hefur breytt mér vegna þess að ég hef séð slíkt myrkur í heim­inum en það sýnir mér fram á að það getur líka verið svo miklu meira ljós. Þegar manni er kastað svona inn í myrkrið og lifir það af er það vegna þess að maður sér ljósið. Sér von­ina.“

Lestu allt við­talið hér.