Hér talar Hrefna af eigin reynslu því nýjasta staðnum sem hún var með­eig­andi að, Skel­fisk­mark­aðnum sem komst í fréttir í fyrra vegna til­fellis af mat­ar­eitrun gesta, var lokað fyrir skömmu. Hún við­ur­kennir fús­lega að það hafi verið áfall.

„Það voru auð­vitað margar ástæður fyrir því að hann gekk ekki,“ segir hún. „Mat­ar­eitr­unin var stærsta ástæðan og ýmis­legt annað sem við höfðum ekki stjórn á. Janúar var einn versti mán­uður í ferða­manna­iðn­að­inum síð­ast­liðin tíu ár og fyrir svona nýtt fyr­ir­tæki var það mjög erfitt. Það var ekki næg inn­koma til að borga niður skuldir og þótt við reyndum að létta undir með því að setja inn í hann pen­inga frá Fisk­mark­að­inum og Grill­mark­að­inum, þá gekk það auð­vitað ekki til lengdar og við neydd­umst til þess að loka staðnum.“

Eigendur Skel­fisk­mark­að­ar­ins voru fimm og spurð hvort sá hópur hafi ein­hver áform um að stofna nýjan stað segir Hrefna það ekki inni í mynd­inni.

„Við þrjú sem eigum Grill­mark­að­inn vorum öll eig­endur að Skel­fisk­mark­að­inum og tveir aðrir með okkur sem ekki tengj­ast neinu öðru hjá okkur og þegar þetta gekk ekki upp hurfu þeir bara til ann­arra starfa en við þrjú stöndum eig­in­lega sterk­ari eftir þessa reynslu,“ segir hún. „Við höfum alltaf verið dálítið sól­ar­megin í líf­inu og það er auð­vitað öðru­vísi sam­starf þegar allt gengur vel heldur en þegar hlut­irnir verða erf­iðir þannig að það var í raun­inni ótrú­lega gott fyrir okkar sam­starf að ganga í gegnum þessa reynslu og finna hvað við stöndum vel saman. Það tekur auð­vitað smá­tíma að vinna sig út úr svona áfalli en ég myndi segja að það hafi gert okkur að enn nán­ari vinum en áður.“

Hrefna kýs að líta á jákvæðar hliðar lífs­ins þrátt fyrir þennan mót­byr.

„Það var áfall hvernig fór með Skel­fisk­mark­að­inn, ég við­ur­kenni það, og tekur tíma að jafna sig á því,“ segir hún. „En ég er ofboðs­lega jákvæð mann­eskja þannig að ég man eig­in­lega bara það góða úr líf­inu og er fljót að gleyma því slæma. Auðvitað ger­ist margt í líf­inu, hjá mér eins og öllum öðrum, mér fannst til dæmis óskap­lega erfitt þegar afi og amma, sem ég hafði verið svo mikið hjá, dóu þegar ég var tólf og þrettán ára og hin amma mín þegar ég var sautján ára, það var erfið reynsla, sér­stak­lega á þessum aldri að missa fólkið sem var stoð manns og stytta. En það er bara hluti af því að lifa, er það ekki? Ég vann um tíma þegar ég var ung­lingur í býti­búri á hjarta­deild og gjör­gæslu Land­spít­al­ans og það var mjög þrosk­andi og gef­andi að fá að upp­lifa að vera með í því. Það breytir svo­lítið áhersl­unum hjá manni.“

Sjá einnig: Tekur tíma að jafna sig á áfall­inu