En stað­reyndin er sú að brott­flutn­ingur Íslend­inga á þessu tíma­bili var síst meiri en hann var á öðrum sam­drátt­ar­skeiðum þótt vissu­lega hafi hann verið umtals­verður. Þetta kemur fram í skýrslu Ólafar Garð­ars­dóttur sem gerð var fyrir vel­ferð­ar­ráðu­neytið árið 2011.

Brott­flutn­ing­ur­inn var mestur árið 2009 þegar brott­fluttir Íslend­ingar umfram aðflutta voru 2.466 tals­ins. Strax árið eftir dregur úr brott­flutn­ingi og næstu tvö ár þar á eftir er flutn­ings­jöfn­uð­ur­inn nei­kvæður um 1.703 og 1.311. Síðan verður ástandið eðli­legra og árið 2012 eru brott­fluttir umfram aðflutta 936 og aðeins 36 árið á eftir. Það spilar inn í að á þessu tíma­bili var efna­hags­á­standið erfitt nán­ast um allan heim. Atvinnu­leysi var mikið alls staðar á Evrópska efna­hags­svæð­inu ef undan er skil­inn Noregur þar sem mikil upp­sveifla var. Enda fóru lang­flestir Íslend­ingar á þessm tíma til Noregs.

Það er einnig athygl­is­vert að brott­flutn­ingur á meðal útlend­inga sem komu til Íslands í góð­ær­inu var minni en meðal Íslend­inga, jafn­vel meðal þeirra útlend­inga sem höfðu verið hér í stuttan tíma. Það skýrist af því að flestir inn­flytj­endur sem komu hingað á þenslu­skeið­inu komu frá löndum þar sem atvinnu­leysi var mun meira en á Íslandi.

Fjallað er ítar­lega um brott­flutn­ing Íslend­inga í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.