„Oft er sagt að öryrkjar og aðrir líf­eyr­is­þegar séu fastir í fátækt­ar­gildru en hvað þýðir það eig­in­lega?

Jú, það er þannig að vel­ferð­ar­kerfið (almanna­trygg­ingar og félags­þjón­usta sveit­ar­fé­laga) er sett upp þannig að ef líf­eyr­is­þegi reynir að bæta stöðu sína með atvinnu þá byrja greiðslur kerf­is­ins fljótt að skerð­ast á móti. Einna fræg­ust er hin svo­kall­aða krónu á móti krónu skerð­ing en hún er bara hluti af vand­anum. Skerð­ing­arnar valda því að ágóð­inn af auknum tekjum er harla lít­ill nema að tekj­urnar séu það miklar að bætur kerf­is­ins skerð­ist að fullu. Því fleiri kerfum sem ein­stak­lingur er að fá stuðn­ing frá, því meiri eru þessar skerð­ingar. Þaðan kemur hug­takið „keðju­verk­andi skerð­ingar“ sem oft kemur upp í umræðum um vel­ferð­ar­kerfið.

Annað helsta kvört­un­ar­efni hins opin­bera varð­andi öryrkja er að þeir nýti ekki alla þá starfs­getu sem þeir hafa sé ein­hver geta til staðar. Ég segi á móti; af hverju ættu öryrkjar að leggja það á sig að vinna, oft umfram getu, þegar kerfið er bók­staf­lega byggt upp til að letja fólk til að vinna?

Ég þekki ekki einn ein­asta öryrkja sem ekki vill vinna. Allavega innan marka þeirrar starfs­getu sem er til staðar.

Ef hið opin­bera, bæði ríki og sveit­ar­fé­lög, vilja að öryrkjar vinni meira þá verður að laga kerfið þannig að það sé raun­veru­legur ágóði af vinnu. Það verður að draga úr keðju­verk­andi skerð­ingum. Það nær út fyrir öll mörk skyn­sem­innar að skattar og keðju­verk­andi skerð­ingar skuli hirða 95 pró­sent af atvinnu­tekjum öryrkja eftir að ákveðnu tekju­marki er náð. Afnám krónu á móti krónu skerð­ingar er mjög mik­il­vægt mál­efni en bar­áttan stoppar ekki þar.“

Kjarninn fjall­aði ítar­lega um mál öryrkja á Íslandi í 11. tölu­blaði Mannlífs og á vef Kjarnans.