Hér ljóstrar hún upp fimm stað­reyndum um sjálfa sig.

Ég er með lítið ör á brjóst­inu, eftir að ég var að elda pizzu. Ég ákvað að hoppa í sturtu meðan pizzan bak­að­ist í ofn­inum en gleymdi svo að ég var að baka hana. Eftir langa og kósí sturtu mundi ég hvað ég var að gera, stökk fram alls­ber og kippti plöt­unni úr ofn­inum. Brussu­gang­ur­inn svo mik­ill við það að ég rak sjóð­andi plöt­una beint í brjóstið og brenndi mig. Mér er ekki við­bjarg­andi.

Ég hef aldrei átt kredit­kort og aldrei tekið yfir­drátt­ar­heim­ild. Þar spilar upp­eldið stóran þátt, en mamma og pabbi sögðu alltaf að maður ætti að eiga pen­inga fyrir því sem maður vildi gera og ég tók þau á orð­inu. Hann Siggi minn á nú samt kredit­kort – en ég ætla bara að halda mig við kredit­korta­laust líf. Ég gæti hangið á Netinu í tíma og ótíma og keypt mér ein­hvern óþarfa; endar bara í vit­leysu. Ég kann líka korta­núm­erið hans Sigga utan af, þannig að þetta sleppur.

Ég hef aldrei getað staðið á höndum NÉ farið í handa­hlaup. Fim­leikar hafa aldrei verið mín sterkasta hlið en ég get alveg sagt ykkur það að mig hefur alltaf dreymt um að geta hent mér í handa­hlaup á grænu grasi. En þetta er líka stór­hættu­legt, þannig að ég er hætt að reyna. Ég vil lifa.

Ég not­aði gler­augu alla mínu æsku og fram á full­orð­insár – var með mjög slæma sjón. Allt þangað til ég fór í leiser og fékk sjón­ina á ný. Klárlega besta sem ég hef gert fyrir sjálfa mig. Mamma og pabbi eyddu miklum pen­ingum í gler­augu fyrir mig þegar ég var yngri, því ég átti það til að ganga á staura og stíga ofan á þau. Það er liðin tíð.

Ég fædd­ist sitj­andi. Mætti í heim­inn með látum og hef látið fara fyrir mér síðan.