„Ég greind­ist reyndar með brjóstakrabba­mein 20. des­em­ber í fyrra,“ segir Ingi­björg Rósa. „En lækn­arnir voru bjart­sýnir á að það væri stað­bundið og að ég þyrfti bara að fara í fleyg­skurð og geisla og þá væri þetta búið. Þannig að ég var ekk­ert mjög slegin við þær fréttir. Á aðfanga­dag fékk ég hins vegar að vita að þetta væri hrað­vax­andi krabba­mein sem hugs­an­lega hefði dreift sér í eitl­ana og ég myndi senni­lega þurfa að fara í lyfja­með­ferð og allan pakk­ann. Þá varð þetta pínu sjokk.“

Þannig að jólin í fyrra voru erfið?

„Já, það er óhætt að segja það,“ segir Ingi­björg. „Ég hafði ákveðið að fara ekki til Íslands um jólin og var ein, sem átti ekki að vera neitt dramat­ískt, ég hef verið ein um jól áður, en þetta setti dálítið strik í reikn­ing­inn. Aðfanga­dagur var versti dag­ur­inn. Vinkona mín kom með mér upp á krabba­meins­deild og þar vorum við í fimm klukku­tíma að bíða eftir nið­ur­stöðum.

Það var fín stemn­ing hjá okkur á bið­stof­unni, við vorum með laufa­brauð og hangi­kjöt, mandar­ínur, malt og app­el­sín og höfðum það kósí. Síðan komu nið­ur­stöð­urnar og ég fór heim, skreið upp í rúm og breiddi upp yfir haus. Ég missti eig­in­lega af jól­unum en ég var búin að lofa að „skæpa“ við fjöl­skyld­una á Íslandi þegar þau væru búin að taka upp pakk­ana þannig að þegar ég vakn­aði dreif ég mig í jól­anátt­fötin, kveikti á kertum og reyndi að gera jóla­legt í kringum mig svo þau grun­aði ekk­ert. Ég held ég hafi aldrei sýnt aðra eins leik­list­ar­hæfi­leika og í því sam­tali. Systir mín hafði reyndar hringt í mig eftir að ég kom af spít­al­anum þannig að hún vissi þetta, en hinum sagði ég ekki frá þessu fyrr en ég kom heim um ára­mótin.“

Varstu alveg sann­færð um að þetta yrðu þín síð­ustu jól?

„Ég var ekki sann­færð um það en ég vissi að það gæti allt eins verið,“ segir Ingi­björg. „Ég var alveg viss um það alveg frá því að ég fann hnút­inn í brjóst­inu að þetta væri krabba­mein og und­ir­bjó mig undir það að þetta væru ann­að­hvort síð­ustu jólin mín eða að ég yrði svo ofboðs­lega veik á næstu jólum að ég gæti ekki upp­lifað þau eins og áður. Ég hef aldrei skrifað eins mörg jóla­kort og gefið eins margar jóla­gjafir og í fyrra. Ég vildi að fólk ætti góða minn­ingu um mig þessi jól, ef þau yrðu hugs­an­lega þau síð­ustu sem ég lifði.“

Lestu við­talið við Ingi­björgu í heild sinni í nýjasta Mannlífi.

Mynd / Portway Portraits