Guðrún greind­ist með krabba­mein um ára­mótin síð­ustu og er langt komin með lyfja­með­ferð við því. Hún seg­ist þó ekki kvarta og það sé engin ástæða til að vor­kenna henni neitt.

„Já, ég er með krabba­mein, á ýmsum stöðum,“ segir hún. „Þetta upp­götv­að­ist svo seint. Ég hafði verið meira og minna hálf­lasin um tíma en samt auð­vitað alltaf í vinn­unni. Ég kláraði verkið sem ég var að vinna að um ára­mótin og eftir það versn­aði mér hratt. Fyrst hélt ég að ég væri rif­beins­brotin, en það var auð­vitað ekki þannig. Meinið var búið að dreifa sér í beinin og á fleiri staði. Þetta er bara pakki sem maður fer í gegnum og ég er á æðru­leys­is­skút­unni hér. Mér finnst mér ekki nokkur vor­kunn. Ég var yfir­fé­lags­ráð­gjafi á krabba­meins­deild kvenna áður en ég fór í póli­tík­ina og það rifj­ast ýmis­legt upp þegar maður er kom­inn þangað sjálfur. Það er alveg dásam­leg þjón­usta hérna við fólk með alvar­leg veik­indi, ég held það sé nán­ast ein­stakt. Þótt það sé ýmis­legt annað að í ýmsum kerfum þá er utan­um­haldið á krabba­meins­deild­inni algjör­lega til fyr­ir­myndar. Ég er mjög þakk­lát fyrir það.“

Guðrún er gift Gísla Vík­ings­syni, hvala­sér­fræð­ingi hjá Haf­rann­sókn­ar­stofnun, og þau eiga tvö upp­komin börn og þrjú barna­börn. Hún seg­ist aldrei myndu hafa getað gert allt það sem hún hefur afrekað ef hún hefði ekki haft það dásam­lega bak­land sem hann hafi veitt henni.

„Ég meina það í alvör­unni,“ und­ir­strikar hún. „Ég veit ekki hvar ég væri ef ég hefði hann ekki. Við höfum verið saman í fjöru­tíu ár núna í októ­ber, en mér finnst eins og við höfum byrjað saman í gær. Þetta er alltaf jafn­gaman. Við höfum bæði ætíð haft gleð­ina í líf­inu sem ferða­fé­laga og verið sam­hent í því.“

Lestu við­talið við Guðrúnu í heild sinni í Mannlífi.

Myndir / Hákon Davíð Björns­son
Förðun / Emil­í­anna Valdi­mars­dóttir, förð­un­ar­fræð­ingur hjá Urban Decay