Í for­síðu­við­tali við Mannlíf ræða þeir sam­starfið, vin­átt­una, aðvent­una og margt fleira, og þá ekki síst hvað fjöl­skyldum þeirra, konu og börnum, finnst um þetta brölt þeirra.

Talandi um brúð­kaupið á Ítalíu í sumar; hvernig er að vera orð­inn lög­giltur herra Tobba Marinós, Karl?

„Það er bara mjög ánægju­leg og góð til­finn­ing,“ svarar hann strax. „Okkur var bent á það á heim­leið­inni úr brúð­kaup­inu að nú bærum við fimm­tíu pró­sent ábyrgð á gerðum hvort ann­ars og það þýddi ekk­ert að reyna að benda á hitt þegar eitt­hvað kæmi upp á. Það er mjög góður punktur.“

Tobba er oft ansi opin­ská um líf ykkar í bloggi og á sam­fé­lags­miðl­unum, hefur þér aldrei brugðið við það sem hún skrifar?

„Nei, nei,“ segir Karl sall­ar­ó­legur. „Ég þekki mína konu og veit að hún fer ekk­ert lengra en ég myndi sætta mig við. Hún ber það líka stundum undir mig hvort það sé í lagi að hún segi frá þessu eða hinu, þannig að hún virðir alltaf mín mörk.“

Þið eruð á fullu á alls kyns víg­stöðvum, hvað finnst kon­unum ykkar og fjöl­skyldum um þetta stans­lausa brölt á ykkur? Eru þau ekk­ert orðin þreytt á því að þið haldið bara til í Háskóla­bíói allan des­em­ber, til dæmis?

Bragi: „Konan mín, Þórdís Heiða Krist­jáns­dóttir, er alveg gjör­sam­lega búin að fá nóg af þessu. (Skelli­hlátur). En í alvöru þá bjarg­ast þetta nú allt. Það er ekki eins og við gröfum okkur í fönn í heilan mánuð. Við eigum þrjár dætur og það mætir bara öll fjöl­skyldan í fjörið bak­sviðs, þannig að þetta er eig­in­lega okkar annað heim­ili í des­em­ber.“

Karl: „Já, það má eig­in­lega segja það sama um mína fjöl­skyldu. Maður flytur bara með bún­inga­fjöld og alls konar dót inn í Háskóla­bíó í byrjun des­em­ber og síðan bara er maður þar. Þannig að þetta leggst svo­lítið þungt á fjöl­skyld­urnar, en sem betur fer erum við dug­legir að vinkla þau inn í þetta og fá þau til að kíkja á okkur og vera á tón­leik­unum.“

Lesa má við­talið í heild sinni hér.