„Á einum af þeim fáu fal­legu dögum sem við fengum á höf­uð­borg­ar­svæð­inu í fyrra­sumar vökn­uðum við Ragn­heiður eldsnemma og ákváðum að nýta morg­un­inn til að fara í hjóla­túr,“ segir Ólafur. „Verandi gam­all antisportisti lærði ég ekki að hjóla fyrr en ég var tutt­ugu og átta ára gam­all en hef dálítið hjólað síðan. Eftir að ég kynnt­ist Ragn­heiði, sem er dálítið hjólaóð, keypti ég mér fjalla­hjól og fékk svo lánað racer-hjól hjá félaga mínum. Var búinn að prófa það á hjóla­stígum inn­an­bæjar í ein­hverja daga og fannst það ógur­lega gaman þannig að ég var mjög spenntur fyrir því að hjóla Nesja­valla­veg­inn þennan dag. Þegar við vorum á leið­inni til baka var ég kom­inn á milli 30 og 40 kíló­metra hraða, þegar ég lenti með fram­dekkið í sprungu á veg­inum. Síðan tók við lausa­möl þegar ég var að reyna að ná jafn­væg­inu aftur og svo bara man ég ekki meira. Ég flaug af hjól­inu og stein­rot­að­ist þannig að þegar Ragn­heiður kom að mér and­aði ég eitt­hvað lítið og hægra við­beinið stóð út í jakk­ann minn, ég var sem sagt með opið bein­brot í öxl­inni. Ef ég hefði ekki verið með hjálm væri ég nátt­úr­lega stein­dauður, en ég slapp með höf­uð­högg og svo­lítið af bein­brotum.

Við­beins­brotið var erf­ið­ast viður­eignar en afleið­ing­arnar af höf­uð­högg­inu voru þær að ég sá tvö­falt til að byrja með. Það gekk yfir á nokkrum vikum og mér var sagt að það væri ekk­ert óal­gengt eftir heila­hrist­ing. Ég var frá vinnu í þrjár vikur en skröngl­að­ist svo af stað aftur og fór kannski of geyst, ég veit það ekki.

Við­beinið var skrúfað saman með stál­p­lötu en sú við­gerð hélt ekki, þannig að ég þurfti að fara í annan upp­skurð í des­em­ber þar sem sett var í mig veiga­meiri stál­p­lata. Hún var svo tekin úr mér aftur núna í maí með þriðju skurð­að­gerð­inni og síðan er ég búinn að vera að reyna að koma mér aftur í form. Ég hef líka verið dug­legur að synda og á tíma­bili vakti ég mikla athygli og fólk gaf sig gjarnan á tal við mig í Laug­ar­dals­laug­inni af því að ég synti bara með annarri hend­inni. Nú er ég far­inn að geta gert flest sem ég gat fyrir ári. Áhuginn á hjól­reiðum hefur þó heldur dalað, ég er búinn að fara í einn hjóla­túr í sumar, nokkurn veg­inn réttu ári eftir að ég datt, og ég verð að við­ur­kenna að fyrstu kíló­metrana var ég bara skít­hræddur en það rjátl­að­ist sem betur fer af mér. En ég hugsa að ég fari voða­lega var­lega í hjól­reið­unum hér eftir. Ég hjólaði í vinn­una einn dag­inn og tók tím­ann á mér og nið­ur­staðan var sú að ég hjóla hægar en ég hleyp, þannig að þú sérð að ég fer óskap­lega var­lega til að byrja með.“

Ólafur við­ur­kennir að síð­asta eina og hálfa árið hafi verið ansi erfitt en seg­ist hafa tek­ist á við það sem upp á hefur komið með því að ræða öll mál við sína nán­ustu. Þessi reynsla hafi þó að ýmsu leyti breytt lífs­sýn hans.

„Fyrst og fremst finnst manni líf og heilsa ekk­ert sjálf­sagðir hlutir lengur,“ segir hann hugsi. „Ég var mjög hepp­inn að slasa mig ekki verr í þess­ari byltu og er líka hepp­inn að vera laus við alls kyns ill­víga sjúk­dóma sem fólk er að glíma við allt í kringum mann. Þannig að í raun­inni hefur þetta fyllt mig af þakk­læti fyrir heils­una, lífið og það sem ég hef og ég tek hlut­unum síður sem sjálf­sögðum.“

Mynd / Unnur Magna