Sá sem er „vegan“ (ekki er komið gott orð á íslensku hér) sneiðir algjör­lega fram hjá öllum afurðum úr dýra­rík­inu og fer jafn­vel alla leið í klæðn­aði og fleiru í dag­legu lífi. Þetta gildir að sjálf­sögðu fyrir vín jafnt sem mat­væli. Við fyrstu sýn virð­ist sem lítið af dýra­af­urðum eigi að leyn­ast í víni, sem á jú að vera hreinn gerjaður vín­berja­safi. En hver er raun­veru­leik­inn?

Það hefur lengi vakið furðu að vín sé und­an­þegið því að bera inni­halds­merk­ingar þrátt fyrir að til­heyra flokki mat­væla og drykkja sem hvað mest eft­ir­lit er með. Það má samt full­yrða að lítið er um dýra­af­urðir í víni og þær koma þá ein­göngu fyrir á síð­asta stigi vín­gerð­ar­innar, þegar þarf að hreinsa síð­ustu agnir af geri eða öðru úr vín­inu.

Það er löng hefð fyrir því að nota eggja­hvítu sem hefur þann eig­in­leika að draga að sér þessar agnir og falla til botns með þeim. Eggja­hvítan hverfur svo úr vín­inu.

Sums staðar, og á afmörk­uðu tíma­bili, not­uðu sumir hlaup (úr dýra­heila) eða blóð – það hefur verið bannað eftir að kúariðan kom upp, um heim allan.

Í dag nota vín­gerð­ar­menn mun frekar bent­onít (leir) eða aðrar hlut­lausar ólíf­rænar afurðir. Þar að auki er orðið skylda að það komi fram á mið­anum með letri eða tákni ef eggja­hvíta hefur verið notuð, því hún til­heyrir flokki ofnæm­is­valda.

Vegan fólk getur sem sagt lesið á mið­ana til að ganga úr skugga um hvort vínið er vegan eða ekki. Engin vottun er til, þannig að merk­ingar um vegan vín eru þæg­indi fyrir neyt­endur sem vilja velja, en það er alveg eins hægt að lesa á flösku­miða.

Umsjón / Dominique Plédel Jónsson og Eymar Plédel Jónsson