Guð­mundur Gunn­ars­son er „ofboðs­lega mik­ill Vest­firð­ingur“; fædd­ist á Ísafirði, ólst upp í Bol­ung­ar­vík og hefur freistað þess í gegnum tíð­ina að verja sem mestum tíma í heima­hög­unum. Eftir háskóla­nám á Akureyri og rúman ára­tug á mal­bik­inu fyrir sunnan ákvað hann sum­arið 2018 að venda kvæði sínu í kross og sækja um það sem átti að vera ópóli­tísk staða bæj­ar­stjóra á Ísafirði.

Í for­síðu­við­tali við Mannlíf segir Guð­mundur frá sam­starf­inu við meiri­hlut­ann, sem ein­kennd­ist af tor­tryggni og óein­ingu.

„Ég held að ég sé ekki eini ópóli­tíski bæj­ar­stjór­inn sem upp­lifir að hann vinni fyrir plönt­una í Litlu hryll­ings­búð­inni. Ég veit að þetta er rosa­lega harka­leg lýs­ing en … Þú veist hvernig plantan í Litlu hryll­ings­búð­inni er? Hún vill alltaf meiri mat og svo stækkar hún bara og stækkar. Hún staldrar aldrei við og er södd, hún vill bara meira og meira að borða og svo vex hún og vex og vill meira og meira að borða og vex og vex … og það getur aldrei endað nema með ósköpum.“

Guð­mundur greinir frá afar­kostum og skrýtnum skila­boðum frá Noregi í Mannlífi sem kemur út á morgun og nálg­ast má hér.
Lesa Mannlíf