„Það gekk eig­in­lega bara allt út á það hjá þessum aðilum að finna eitt­hvað á mig,“ segir Andrea Björk Sig­ur­vins­dóttir, sem var eina konan í slökkvi­liði Fjarða­byggðar þegar hún hóf störf þar sum­arið 2017. Hún hafði reynslu af sjúkra­flutn­ingum og brenn­andi áhuga á starf­inu, sótti sér aukna menntun í því og lagði sig alla fram. Fljót­lega fór þó að bera á því að ýmsir sam­starfs­menn hennar voru ekki hrifnir af því að fá konu sem starfs­fé­laga og Andrea upp­lifði síend­ur­tekið áreiti innan slökkvi­liðs­ins sem end­aði með því að hún brotn­aði saman og hætti sam­kvæmt lækn­is­ráði. Hún hefur nú lagt fram form­lega kvörtun vegna kyn­bund­ins áreitis og ein­eltis eftir að hafa ítrekað verið hunsuð af yfir­mönnum slökkvi­liðs­ins þegar hún kvart­aði. Á end­anum hrökkl­að­ist hún úr bænum og flutti til Dalvíkur ásamt eig­in­manni og börnum, en hún er enn óvinnu­fær og treystir sér ekki ein út í búð, hvað þá meira, svo djúp­stæð áhrif hafði ein­eltið á hana.

„Fór að trúa að ég gæti þetta ekki“

Í lok októ­ber 2018 gafst Andrea upp, gekk út af stöð­inni og fór til læknis sem sendi hana umsvifa­laust í veik­inda­frí. „Ég þurfti að kyngja því að ég gæti þetta ekki lengur,“ segir hún. „Ég gæti ekki barist lengur. Ég hætti í atvinnu­nám­inu, hafði bara ekki lengur trú á sjálfri mér í þessu starfi. Það var stöðugt verið að fylgj­ast með mér, hvort ég gæti nokkuð einu sinni lyft sjúkra­börum og svo fram­vegis. Svona við­horf síast inn og ég bara fór að trúa því að þetta væri ekki starf fyrir mig.“

Eftir að hún fór í veik­inda­frí hélt Andrea áfram að reyna að fá úrlausn sinna mála, sendi kvörtun til Land­sam­bands slökkvi­liðs­manna og Vinnu­eft­ir­lits­ins og segir það ferli hafa tekið nokkra mán­uði, með enda­lausum grein­ar­gerðum, tölvu­póstum og sam­tölum. „Þau hjá Land­sam­band­inu stóðu virki­lega þétt við bakið á mér,“ segir hún. „En ég sá aldrei neinar aðgerðir og var orðin von­lítil um að þetta myndi nokkurn tím­ann klár­ast. Yfir­maður minn slökkvi­liðs­stjór­inn og þáver­andi starfs­manna­stjóri fóru á fundi með fólki frá Land­sam­band­inu, en vildu ekki við­ur­kenna að ég hefði kvartað nema í þetta eina sinn og sögðu að málið hefði verið klárað þá, þótt ég væri auð­vitað með þetta allt skrif­legt í tölvu­póstum. Þá bara gafst ég upp, var í raun­inni orðin mjög and­lega veik, með hjart­slátt­ar­trufl­anir og þurfti að vera á róandi lyfjum og hjarta­lyfjum. Ég réði mig á leik­skól­ann á Reyð­ar­firði en hætti eftir tvær vikur, því Reyð­ar­fjörður er lít­ill bær og þessir aðilar áttu börn í þeim leik­skóla. Í eitt skipti mætti ég þeim og það var í raun­inni nóg og ég sagði starf­inu upp, sá að ég gat engan veg­inn sinnt því með mína líðan.“

Fjallað er um málið í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Andrea seg­ist á þessum tíma hafa verið farin að mæta hunsun hjá  sveit­ar­fé­lag­inu og þá sér­stak­lega hjá yfir­mönnum í Fjarða­byggð. Hún hafi reynt að sækja um störf sem hún hafi haft menntun og reynslu til að sinna, en ekki einu sinni verið boðuð í við­töl. Hún hafi upp­lifað það þannig að sveit­ar­fé­lagið hefði bara lokað á hana og hafnað henni. Á end­anum var ástandið orðið óbæri­legt og fjöl­skyldan flutti til Dalvíkur þar sem mað­ur­inn hennar fékk vinnu. „Þetta var bara orðið óbæri­legt,“ segir hún. „Ég var hætt að þora ein út því kvíð­inn var orð­inn það mik­ill að ef ég sá þessa aðila í búð­inni fékk ég kvíða­kast og hljóp út. Ég var búin að tala um þetta við lækna og sál­fræð­ing­inn en það var ósköp lítið hægt að gera annað en bara fara, eins hræði­lega og það hljómar, og það end­aði með því að við fluttum síð­asta sumar.“

Lestu viðtalið í heild sinni í Mannlíf.