„Það gekk eig­in­lega bara allt út á það hjá þessum aðilum að finna eitt­hvað á mig,“ segir Andrea Björk Sig­ur­vins­dóttir, sem var eina konan í slökkvi­liði Fjarða­byggðar þegar hún hóf störf þar sum­arið 2017. Hún hafði reynslu af sjúkra­flutn­ingum og brenn­andi áhuga á starf­inu, sótti sér aukna menntun í því og lagði sig alla fram. Fljót­lega fór þó að bera á því að ýmsir sam­starfs­menn hennar voru ekki hrifnir af því að fá konu sem starfs­fé­laga og Andrea upp­lifði síend­ur­tekið áreiti innan slökkvi­liðs­ins sem end­aði með því að hún brotn­aði saman og hætti sam­kvæmt lækn­is­ráði.

Hún hefur nú lagt fram form­lega kvörtun vegna kyn­bund­ins áreitis og ein­eltis eftir að hafa ítrekað verið hunsuð af yfir­mönnum slökkvi­liðs­ins þegar hún kvart­aði. Á end­anum hrökkl­að­ist hún úr bænum og flutti til Dalvíkur ásamt eig­in­manni og börnum, en hún er enn óvinnu­fær og treystir sér ekki ein út í búð, hvað þá meira, svo djúp­stæð áhrif hafði ein­eltið á hana.

Var hætt að þora á kaffistofuna

Andrea lagði fram kvörtun til yfir­manns síns vegna kyn­bund­ins áreitis eftir að hafa reynt án árang­urs að vera metin að verð­leikum innan liðs­ins. „Ég var farin að heyra hvernig var talað um mig,“ útskýrir hún.

„Að ég gæti ekk­ert gert, væri ekki nógu sterk og svo fram­vegis. Ég lagði mig alla fram í starf­inu, reyndi að vera allra en það var ekki hægt. Ég varð því mjög ánægð þegar slökkvi­liðs­stjór­inn kall­aði mig inn á skrif­stofu og sagð­ist vera búinn að taka eftir áreit­inu og vildi heyra hvernig ég hefði það. Áreitið kom aðal­lega frá einum starfs­manni til að byrja með en það vatt upp á sig og ég ákvað að leggja fram form­lega kvörtun. Ég var þá byrjuð í atvinnu­námi slökkvi­liðs­manna sem er árslangt lotu­nám, til að fá lög­gild­ingu sem atvinnu­slökkvi­liðs­maður. Þá þurfti ég að vera alla daga á slökkvi­lið­stöð­inni og mæta á allar vaktir, ekki bara mína vakt en þar mætti ég alltaf fullum skiln­ingi og stuðn­ingi. Aðrar vaktir voru ekki á þeirri línu og ég mætti mjög leið­in­legri fram­komu frá þeim. Ég var hætt að fara inn í kaffi­stofu, fór heim í mat­ar­tím­anum og gerði allt til að forð­ast að vera í sam­skiptum við þá. Einn starfs­maður var far­inn að sýna mér ógn­andi fram­komu og mér leið sífellt verr. Lengi reyndi ég að rétt­læta þetta með því að þetta væri eðli­legt þar sem ég væri kona sem væri að ráð­ast inn í karla­veldi og þess vegna þyrfti ég bara að læra að höndla þetta áreiti sem eðli­legan hluta af því að vera í slökkvi­liði, sem var nátt­úr­lega fárán­leg hugsun. Auk þess að ég var hrein­lega farin að velta fyrir mér hvort þetta væri ímyndun í mér, staðan væri alls ekki svona slæm. Það er nefni­lega ótrú­legt hvað kvíði getur brenglað hugs­un­ina hjá manni.“

Fjallað er um málið í nýjasta tölu­blaði Mannlífs.

Eftir að Andrea lagði fram kvörtun­ina kall­aði slökkvi­liðs­stjór­inn hana og þann sem atkvæða­mestur var í áreit­inu á sinn fund til að ræða málið og reyna að koma á sáttum.

„Það var nátt­úr­lega alls ekki þægi­legur fundur,“ segir Andrea. „Eig­in­lega bara mjög óþægi­legur. Hann við­ur­kenndi ekki að hann væri að gera neitt rangt, sagði að kannski þyrfti hann að venja sig á að vera aðeins blíð­legri í fram­komu við alla, hann væri bara svona. Slökkvi­liðs­stjór­inn vildi allt í einu ekk­ert kann­ast við að hann hefði áður rætt við mig um áreitið. Það var skrifuð fund­ar­gerð og við kvitt­uðum undir en sá aðili sem ég kvart­aði undan kvitt­aði undir með því skil­yrði að þessi fund­ar­gerð yrði ekki sýnd neinum öðrum en okkur og slökkvi­liðs­stjór­inn lof­aði því. Þannig að ég fékk ekk­ert út úr þessum fundi nema auk­inn kvíða. Ég var auð­vitað í enn verri stöðu eftir að hafa kvartað og fann vel fyrir því að menn lögðu sig fram um að hunsa leið­in­legu kell­ing­una sem kvart­aði við yfir­mann­inn.“

Lestu viðtalið í heild sinni í Mannlíf.