Gísli Marteinn er ekki samur maður eftir heim­sókn til Garða­bæjar. Bryn­hildur Lára er hins vegar him­in­lif­andi og skilar kveðju til allra vina sinna. Þau áttu nokkuð mis­jafna viku.

Góð vika – Bryn­hildur Lára
„Ég er svo heppin,“ voru þau orð sem Bryn­hildur Lára Hrafns­dóttir, ell­efu ára stúlka, lét falla í vik­unni þegar hún sá loks fram á að geta keypt sér­út­bú­inn bíl fyrir hjóla­stól sem hún notar. Á sam­fé­lags­miðlum hafði Lára óskað eftir 500 krónum „sem fólk væri hætt að nota“ til kaupanna og við­brögðin létu ekki á sér standa. Þegar Lára kom heim eftir helg­ar­dvöl á hvíld­ar­heim­ili fékk hún þau gleði­tíð­indi að 2.941 fimm hund­ruð krónu seðlar hefðu safn­ast á reikn­ingi hennar og gott betur, sem dygðu til að kaupa bíl­inn. Í sam­tali við Mannlíf sagði móðir Láru að dóttir hennar væri him­in­lif­andi. „Að sjá barnið sitt gleðj­ast, sér­lega þegar maður hefur allt of oft séð það þjást, er miklu miklu meira en ómet­an­legt,“ sagði hún, en Lára er með sjald­gæfan ólækn­andi erfða­sjúk­dóm sem veldur því að hún þarf að nota hjóla­stól og kemur bíll­inn til með að auð­velda henni lífið. Kom móð­irin á fram­færi djúp­stæðu þakk­læti dóttur sinnar: „Lára vil skila kveðju til allra sinna góðu vina og þakkar þeim þús­und-millj­óntrilljón­falt.“

Slæm vika – Gísli Marteinn
Fjöl­miðla­mað­ur­inn geð­þekki Gísli Marteinn Bald­urs­son rataði heldur betur í ógöngur í vik­unni þegar hann gerði sér ferð til Garða­bæjar. Gísli þurfti að fara með Tinna hund­inn sinn til dýra­læknis og varð fyrir menn­ing­ar­á­falli þegar í ljós kom að hann virt­ist hvergi geta fengið sér morg­u­mat og kaffi á meðan hann beið. Gísli greindi frá þessu á Twitter og fékk í kjöl­farið þó nokkrar ábend­ingar frá hjálp­sömum net­verjum og upp­á­stungur um staði sem hann gæti farið á, en þeir reynd­ust ýmist vera lok­aðir eða of langt í burtu að mati Gísla. Stungu net­verjar þá upp á Hafn­ar­firði, þangað væri stutt að fara, en sú hug­mynd virt­ist heldur ekki eiga upp á pall­borðið hjá borg­ar­skipu­lags­fræð­ingnum, sem féllst reyndar á að þar væru lík­lega ýmsir góðir kostir, en lélegar ákvarð­anir hefðu verið teknar í borg­ar­skipu­lagi bæj­ar­ins. Gísli, sem hefur oft grín­ast með að í Vest­ur­bænum sé borg­ar­lífið best, var aug­ljós­lega full alvara því hann greindi svo frá því að hann hafi endað á því að taka strætó aftur til Reykja­víkur.