Sólveig Anna Jóns­dóttir, for­maður Eflingar, tjáir sig um mál Icelandair, Samtaka atvinnu­lífs­ins og Flug­freyju­fé­lags Íslands í færslu á Facebook-síðu sinni. Segir hún að allir hljóti að vera þungt hugsi yfir mál­inu og „þá sam­stilltu árás á flug­freyjur sem við höfum orðið vitni að.“

„Vinnandi fólk á Íslandi hefur und­an­farna daga og vikur enn á ný fengið inn­sýn í hug­ar­heim með­lima auð og valda­stétt­ar­innar, sem telja sig eig­endur íslensks sam­fé­lags. Við hljótum öll að vera þungt hugsi eftir þá sam­stilltu árás á flug­freyjur sem við höfum orðið vitni að. Ljóst er að stétta­á­tökin fara harðn­andi. Við verðum bæði að berj­ast af fullum krafti fyrir því að auð­valdið fari hér ekki sínu fram eins og því sýn­ist, og einnig verja með kjafti og klóm okkar áunnu rétt­indi. Við verðum að berj­ast sam­einuð fyrir efna­hags­legu lýð­ræði og rétt­læti á Íslandi.“

„Svona er ástandið í kvennaparadísinni“

Sólveig Anna segir IcelandAir og Samtök atvinnu­lífs­ins hafa gengið fram af ótrú­legri hörku gagn­vart FFÍ og með­limi félags­ins hafa þurft að þola kúgun og ógn­ar­stjórnun milljón krónu-mann­anna.

„Kvenna­stétt sem notar hjarta, hendur og heila við sína vinnu hefur þurft að þola það að vera sagt upp störfum, kastað í ruslið, vegna þess að með­limir hennar vildu ekki hlýða skip­unum frá þeim sem telja sig eig­endur alls á þess­ari eyju,“ segir Sólveig Anna.

„Svona er ástandið í kvennaparadís­inni; vinn­andi konur eiga von á því að vera útmál­aðar sem galnar og haldnar skemmd­ar­fýsn, eiga von á því að vera hæddar og smán­aðar fyrir það eitt að reyna að standa vörð um rétt­indi sín og berj­ast fyrir eðli­legum launum fyrir sína unnu vinnu. Í þeirri atlögu taka þátt ríkir og valda­miklir karlar, sem svífast nákvæm­lega einskis. Ljóst er að kven-vinnu­aflið verður að standa saman nú sem aldrei fyrr.“

Skulda afsökunarbeiðni vegna eftirminnilegrar hörku

Sólveit Anna segir full­trúa IcelandAir og tals­menn Samtaka atvinnu­lífs­ins skulda frug­freyjum afsök­un­ar­beiðni, harka þeirra sé einnig til hábor­innar skammar og verði lengi í minnum höfð.

„Í aðför­inni að FFÍ réð­ust IcelandAir og SA gegn rétti vinn­andi fólks á Íslandi til að bind­ast sam­tökum í stétt­ar­fé­lagi og semja sam­eig­in­lega um kjör sín. Harkan sem sýnd var af þessum aðilum er til hábor­innar skammar og verður lengi í minnum höfð. Full­trúar fyr­ir­tæk­is­ins og tals­menn SA skulda flug­freyjum afsök­un­ar­beiðni vegna fram­komu sinnar.“

Tekur Sólveig Anna að með fram­komu sinni hafi Samtök atvinnu­lífs­ins lýst yfir stríði við grunn­rétt vinn­andi fólks, samn­ings­rétt þeirra, sem kostað hafa fórnir, verk­falls­að­gerðir og hörð átök yfir margra ára­tuga tíma­bil.

„Samn­ings­réttur vinn­andi fólks á Íslandi er horn­steinn vinnu­mark­að­ar­ins. Við sem seljum aðgang að vinnu­afl­inu okkar treystum fyrst og fremst á sam­taka­mátt okkar. Aðeins með því að bind­ast sam­tökum eigum við mögu­leika á því að standa gegn því æðis­gengna valdi sem auð­ur­inn færir eig­endum atvinnu­tækj­anna og fjár­magns­ins. Það er stað­reynd sem við hljótum öll að skilja og við­ur­kenna. Að vinna þann rétt kost­aði stór­kost­legar fórnir fyrir íslenskt verka­fólk, meðal ann­ars verk­falls­að­gerðir og hörð átök við atvinnu­rek­endur yfir margra ára­tuga tíma­bil. Þessi réttur er for­senda þeirra kjara og lífskil­yrða sem náðst hafa fyrir almenn­ing á Íslandi. Samtök atvinnu­lífs­ins hafa nú lýst yfir stríði við þennan grunn­rétt. Fram hjá því er ekki hægt að líta.“

„Auðvaldið á ekki eftirlaunasjóði okkar“

Sólveig Anna tjáir sig einnig um hugs­an­lega þátt­töku líf­eyr­is­sjóð­anna í áform­uðu hluta­fjár­út­boði IcelandAir. Segir hún vinni­andi fólk ekki munu sam­þykkja að eft­ir­launa­sjóðir þess verði nýttir til fjár­mögn­unar fyr­ir­fækja sem ráð­ast að grunn­rétt­indum vinnu­aflsins.

„Þrátt fyrir að tals­menn stór-kap­ít­als­ins vilji láta sem svo að lög­mál auð­söfn­unnar og arð­ráns séu nátt­úru­lög­mál er það auð­vitað ekki rétt. Auð­valdið á ekki vinn­andi fólk og auð­valdið á ekki eft­ir­launa­sjóði okkar. Það er afskap­lega óheppi­legur mis­skiln­ingur, svo vægt sé tekið til orða, að ein­hver skuli láta sér detta það til hugar,“ segir Sólveig Anna.

„Stað­reyndin er sú að vinn­andi fólk á Íslandi getur ekki og mun ekki sam­þykkja að eft­ir­launa­sjóðir þess verði nýttir til að fjár­magna árásir á grunn­rétt­indi vinnu­aflsins eða til fjár­mögn­unar á fyr­ir­tækjum sem standa í far­ar­broddi slíkra árása. Að for­ystu­fólk í verka­lýðs­fé­lögum bendi á þessa aug­ljósu stað­reynd er full­kom­lega sjálf­sagt og eðli­legt. Það er ein­hvers­konar úrkynjun að skilja það ekki,“ segir Sólveig Anna og segir að for­maður í verka­lýðs­fé­lagi eigi að sjálf­sögðu að lýsa yfir algjörri and­stöðu við að sjóðir launa­fólks séu not­aðir til að gefa auð­vald­inu frítt spil til að inn­leiða nýja og ógn­væn­lega tíma á Íslandi.

„Það er ekk­ert annað en hans eða hennar sið­ferði­lega og póli­tíska ábyrgð. Við sem erum í for­svari fyrir sam­tök vinn­andi fólks munum ekki sætta okkur við að fram­ferði sem stríðir gegn okkar grund­vall­ar­sjón­ar­miðum nái fram að ganga. Þeir þögg­un­ar­til­burðir sem birst hafa okkur und­an­farið og beinst hafa sér­stak­lega að for­manni VR eru ekk­ert annað en árás á tján­ing­ar­frelsi og heil­brigða sam­fé­lags­um­ræðu í lýð­ræð­is­sam­fé­lagi. Emb­ætt­is­menn hins opin­bera og aðrir með­limir borg­ara­stétt­ar­innar ættu að hugsa sinn gang og velta því fyrir sér hvort ekki sé kom­inn tími til að end­ur­skoða hug­myndir þær er náð hafa að festa svo ræki­lega rætur, um að hags­munir og vilji auð­stétt­anna séu það sem öll skuli við­ur­kenna og til­biðja, sama hvaða afleið­ingar það hafi,“ segir Sólveig Anna.

Hún bætir við að hún telji það móðgun við sig og aðra með­limi stéttar verka og lág­launa­fólks „að þurfa að hlusta á það úr fíla­beinsturnum hinna hátt­settu að ekki megi berj­ast gegn því að líf­eyr­is­sjóðir okkar séu nýttir í að láta óra auð­valds­ins ræt­ast. Hvað heldur fólk eig­in­lega að það sé?“

Sólveig Anna endar orð sín á því að hún vori að flug­freyjur séu sáttar við nýund­ir­rit­aðan samn­ing, sem skrifað var undir nú um helg­ina og verður kynntur félags­mönnum til sam­þykktar.

„Það virð­ist því miður vera þannig á Íslandi í kreðsum þeirra sem ráða í krafti fjár­magns að eng­inn glæpur er stærri en sá er kona í verka­lýðs­bar­áttu fremur. Það er ógeðs­legt að verða vitni að því. Ég vona af öllu hjarta að við getum staðið saman í því sem koma skal. Aðeins með því munum við geta tryggt að hags­munir almenn­ings verði ekki und­ir­seldir órum, frekju og fauta­skap auð­stétt­anna.“