Algjört hatur ríkir á milli atvinnu­rek­enda og verka­lýðs­for­yst­unnar. Svo slæmt er ástandið að innan hreyf­ing­ar­innar treysta fæstir sér til að ræða við Halldór Benjamín Þor­gergs­son, fram­kvæmda­stjóra Samtaka atvinnu­lífs­ins. Halldór er almennt tal­inn stríðs­gjarn og gjarn á að hella olíu á eld. Dæmi um það er sú hótun að segja upp lífs­kjara­samn­ingnum. Framkoma hans þykir bera keim af því sem gerð­ist þegar Kristjár Ragn­ars­son var tals­maður útgerð­ar­manna með stál­hnef­ann á lofti.

Ein­hverjir hefðu talið að á erf­ið­leika­tímum væri nauð­syn­legt að atvinnu­rek­endur og verka­lýður ættu í tal­sam­bandi og gætu setið við sama borð. Verka­lýðs­leið­togar rekja stríðs­á­standið til Halldórs en atvinnu­rek­endur telja Sólveigu Önnu Jóns­dóttur, for­mann Eflingar, og Drífu Snædal, for­seta Alþýðu­sam­bands Íslands, vera harð­línu­fólk og rót illind­anna.  En innan atvinnu­rek­enda er uppi það sjón­ar­mið að nauð­syn­legt sé að skipta Halldóri út og fá ein­hvern sem er lík­legri til sátta til að fást við laun­þega …