Þann 13. nóv­em­ber, árið 2008, birt­ist í Fjarð­ar­póst­inum frétt um óskunda mik­inn, sem gerður var í hálf­kar­aðri blokk í Skipa­lóni í Hafn­ar­firði. Þá voru aðeins örfáir íbúar fluttir inn í fjöl­býl­is­húsið, eðli máls­ins sam­kvæmt, sem eflaust var drunga­legt á að líta; lítið um ljós í gluggum og fleira slíkt sem ann­ars breytir köldum stein­steypukössum í hlý­leg híbýli.

Kvöld eitt í vik­unni áður en fréttin birt­ist í Fjarð­ar­póst­inum voru íbúar einnar íbúð­ar­innar í mestu mak­indum heima hjá sér og áttu sér einskis ills von. Skyndi­lega var sem allir árar vítis væru mættir, slíkur var hávað­inn þegar höggin dundu á úti­dyra­hurð­inni. Einnig barst mikil háreysti að utan sem inni­hélt að stærstum hluta fólsku­legt orð­bragð og hót­anir um ill örlög íbúa ef þeir gengju ekki að kröfum óvætt­anna sem fóru mik­inn úti fyrir.

Samkvæmt frétt í Fjarð­ar­póst­inum mátti draga þá ályktun að óprút­tnir ein­stak­lingar hefðu gert sér að leik „að búa til drauga­gang í blokk­inni“ umrætt kvöld. Sann­leik­ur­inn er þó annar, því sam­kvæmt áreið­an­legum, síð­ari tíma heim­ildum bár­ust inn í íbúð­ina háværar kröfur um að íbúar „borg­uðu skuld­ina“ ella hefðu þeir verra af.

Skelk­aðir íbú­arnir inni fyrir nötr­uðu af skelf­ingu, slíkar voru bar­smíð­arnar og öskrin að utan. Könn­uð­ust þeir enda ekki við að skulda nokkrum manni nokkuð, nema ef vera skyldi ónafn­greindum banka og fannst þeim ólík­legt að hann gripi til inn­heimtu­að­gerða af þessu tagi þótt alkunna sé að bankar elta skuldu­nauta sína út yfir gröf og dauða ef svo ber undir.

„Með öskrum og banki tókst þeim [hávaða­seggj­unum, innsk.] að búa til hræðslu­á­stand hjá íbúum sem end­aði með því að íbúar, sem hrekk­ur­inn beind­ist að, læstu sig inni á sal­erni og hringdu á lög­regl­una,“ segir í Fjarð­ar­póst­inum.

Hófst þá atburða­rás sem hefði sómt sér í amer­ískri glæpa­mynd. Í Fjarð­ar­póst­inum segir: „Tveir lög­reglu­bílar voru sendir á for­gangi á stað­inn og er lög­reglu­menn komu heyrðu þeir öskur og hróp í blokk­inni. Gengu menn fljót­lega á hljóðin og kom þá í ljós að um hrekk var að ræða.“
Sagan segir reyndar að lög­reglu­menn hafi talið sig sjá til manna­ferða þar sem engar áttu að vera í hús­inu og haf­ist hafi eft­ir­för mikil, þar sem brjót­ast þurfti inn í mannauðar íbúðir með til­heyr­andi tjóni. Hér skal ekki full­yrt um hvort sú hafi verið raunin, enda alkunna að lax­inn á það til að stækka og þyngj­ast í hverri nýrri frá­sögn af veiði­ferð­inni … með ákveðnum greini.

Ætlun hrekkjaló­manna var þó ekki að búa til drauga­gang, heldur þótt­ust þeir vera und­ir­heima menn að inn­heimta skuld sem til hafði verið stofnað í þeirri kreðsu. Enn fremur kom í ljós að þarna voru ekki á ferð­inni ókunn­ugir menn sem af ein­skærri illsku höfðu látið til skarar skríða við íbúð­ina. Einnig varð ljóst að ekki hafði kylfa ráðið kasti þegar íbúðin og íbúar hennar voru valdir sem skot­spónn.

Sann­leik­ur­inn var mun nær­tæk­ari; þannig var mál með vexti að hús­ráð­andi var ónafn­greind kona, sem nýlega hafði fest kaup á íbúð­inni, og fyrir utan voru faðir kon­unnar og bróðir sem höfðu hugsað gjörn­ing­inn sem græsku­laust grín. Tvær lög­reglu­bif­reiðir í for­gangsakstri og fjöldi lög­reglu­manna hafði ekki verið inni í mynd­inni þegar hug­myndin hafði fæðst og síðar verið fram­kvæmd. Þeir ku hafa verið æði nið­ur­lútir þegar þeir báð­ust afsök­unar á þessu glensi.
Grínið féll í mjög grýttan jarð­veg hjá dóttur for­sprakk­ans og lög­reglu­mönn­unum var, merki­legt nokk, ekki skemmt.

En þarna lauk sög­unni ekki, því konan ákvað að launa pöru­pilt­unum lambið gráa; þeir skyldu fá til tevatns­ins. Því setti hún aug­lýs­ingu á Bland þar sem sagði að tvö­faldur, leð­ur­klæddur, amer­ískur ísskápur feng­ist gef­ins ef hann yrði sóttur og að hægt væri að fá frek­ari upp­lýs­ingar í síma. Aug­lýs­ing­unni lét konan fylgja síma­númer föður síns og bróður. Eins og við var að búast þagn­aði ekki sími hjá óknytta­drengj­unum heldur hringdi hvort tveggja oft og frekju­lega.